Os calantes


Onte neste xornal Xosé Ameixeiras escribía unha fermosa descrición en recordo de Marcial Martínez, o último pastor do monte Pindo. Como sempre acontece cos pastores, nunca renegou do seu territorio; era unha estampa fermosa a destes anciáns choutando con ollos pechados entre penedos, abertos a contarlles a todo o mundo os segredos das pedras.

Alí rematou un mundo que apenas se transferiu; levamos décadas matando a tradición porque nos lembra demasiado a nós mesmos. Paseando o outro día pola Ribeira Sacra na procura dunha ermida románica en ruínas, paramos diante dunha casa na que había un rapaz lavando o coche. Preguntamos pola capela e el mirounos coma se foramos marcianos. A ermida estaba a cen metros en liña recta da súa casa, a soamente cen metros.

Poderiamos responsabilizalo a el e á súa xeración de indolente ignorancia, e aos teléfonos móbiles e ás drogas se fai falta, pero só é parcialmente culpable. Esa desfeita do saber foi liderada por uns entusiastas pais e veciños que, coñecendo o lugar calárono a mantenta porque o sitio no que se vive non paga a pena e total, se vai haber que emigrar.

O actor Avelino González escoitoulle ao escritor mindoniense Antonio Reigosa a idea dos galegocalantes, esa xeración que decidiu esgazar a nosa cultura e identidade coa arma do silencio na segunda metade deste século. O pastor do Pindo non pertencía a ela. El foi adoptado pola grei de inmortais xigantes de pedra que vive no Pindo. Ese clan granítico continuará lembrando canto todos nós desaparezamos da memoria.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Os calantes