Onte non sei se soñei que estaba tolo ou se toleei co que estaba soñando. O conto é que de súpeto atopeime boga, boga mariñeiro, desembarcando dunha chalana que acababa de alugar nun dos postos que para iso había habilitados na rampla do varadoiro de Fisterra. Pareceume raro o feito de ter que pagar por ir a voltaguiar nun bote pola ría, pero pensei que iso tamén o facían no parque do Retiro de Madrid, así que por que non o ían facer aquí. Continuei camiñando polo peirao e sorprendinme aínda máis cando vin que tíñamos outra lonxa, moito máis pequena feita de pedra e tella do país, e que as fachadas das casas, que de forma caótica pero tamén fermosa, parecen caer sobre o peirao, estaban todas pintadas cos cores do arco da vella, como se quixeran ir a xogo cos barcos atracados no porto. Asombreime tamén cando me din conta de que as terrazas dos bares xa non estaban cubertas con aqueles pseudo-soportais de ferro azul que agredían as plantas baixas dos edificios, senón que todas tiñan cada unha o seu aquel, que as facía diferentes pero moi mariñeiras todas. Refreguei os ollos para convencerme de que aquilo era unha realidade e quedei abraiado ca limpeza das rúas, sen papeis, nin latas, nin ningún tipo de lixo nin excremento da can ou cadela tirado no chan. Seguín camiñando e cruceime cun grupo de rapazotes que, falando nun perfectísimo inglés, explicábanlle a unha parella de peregrinos o camiño para chegar ao «ligthouse», e logo un pouco máis adiante había unha caseta de información onde tres empregados ofrecían aos visitantes trípticos e outros folletos escritos ata en coreano, nos que daban todo tipo de información turística incluíndo a programación que para todo o verán tiña organizado o Concello. Logo subín á rúa Real e comprobei que era peonil, polo que había moita xente paseando, que todas as casas tiñan a pedra repicada ao descuberto e que había unha boa chea de tascas, negocios de hostalería e tendas onde non se vendía nada «made in» Taiwan ou China, senón que todos eran produtos galegos con certificado e garantía de orixe.
Como xa se achegaba a hora da caída do sol, fun á estrada do faro e marabilleime ao ver que tiñan prohibido o acceso aos coches particulares, así que subín a un tranvía que por o módico prezo dun euro levábame ata o fin da terra. Claro que tamén puiden ir camiñando por calquera das dúas sendas que rodean o promontorio, pero fíxome ilusión facelo no tren que me levaba pola beira da ría ata ao fin do mundo.
Ao chegar ao faro marabilloume o seu entorno, practicamente salvaxe, sen cemento nin negocios por ningures. Era a hora do ocaso, polo que unha multitude de peregrinos asistía ao acontecemento da posta do sol, uns sentados nas pedras diseminadas polo monte de Santo Uxío e outros sentados nas bancadas de pedra do anfiteatro que fronte o mar tiñan construído na antiga canteira. De súpeto comezamos a escoitar, a través duns altofalantes ocultos non sei onde, unha cativadora música que nos emocionou a todos e como sempre acabamos aplaudindo a desaparición do sol.
Quedei falando cun colega vasco-navarro co que fixera o camiño primitivo e que curiosamente, non sei se por arte de birli-birloque, apareceu debaixo da que chamamos «pedra do indio».
Por fin escureceu definitivamente e os feixes de luz do faro de Fisterra comezaron a virar como un carrusel luminoso ou como un mitolóxico polbo de raios amarelos.
E xa rematado o día, ás doce en punto da noite, soaron doce veces, como doce badaladas mariñas, os doce ruxidos da vaca de Fisterra, que anunciaban aos asistentes que un vello día remataba e que unha nova noite comezaba.
Co descomunal estrondo dos bucinazos procedentes das trompetas da parte traseira do faro parecía que a terra ía abrirse baixo os nosos pes, así que botei a man á parede do faro, como para apoiarme nun acto reflexo. E nese preciso instante espertei, porque acababa de tirar a lámpada da mesiña de noite.
«¡Maldita sexa! -dixen para min-. Co ben que estaría se seguise durmindo. E que mágoa de tantas outras cousas que me quedaron sen ver». E mentres ía para ducha pensei que seguro que aquel sono algún día faríase realidade.