ARA SOLIS | O |
16 mar 2006 . Actualizado a las 06:00 h.VIMOS O mar o domingo. Quedamos mirando como as ondas ían morrendo nunha caliña de bolos. Estaba maino. Debía estar canso das furias de hai uns días atrás, cando lle roubou os contedores aos buques que pasaron fronte a Costa da Morte. Así foi que sementou as praias de obxectos de baratillo. Enchíose de adobíos baratos, coma se quixese dar risa para que se mofasen del. O mar é un tolo. Tanto lle ten facer unha, dúas ou máis mortes, como a dos traballadores do porto exterior. Non tiveron a oportunidade de advertir o perigo. A familia nin sequera ten unha sepultura na que poñer unhas flores. Vén coma unha fera, bota a gadoupa e leva consigo a quen lle cadre. Logo, coma se se contentase coa presa, amaina e faise querente. Alguén dixo ao meu lado: «É incrible como un pode pasar horas e horas hipnotizado cara a auga e as rochas sen dicir palabra». O noso océano é coma unha trampa. Fermoso ata a morte. Lévate coma unha moza engaioladora ata que un se pon en perigo e acaba pagando un prezo moi alto pola tentación. George Borrow, o inglés que viña vender biblias, quedou prendado do mar de Fisterra. A primeira vez que navegaba cara Lisboa o temporal levou a un mariñeiro que intres antes predecira que ía ser engulido pola auga. Na segunda travesía fronte ao gran promontorio, o seu barco a punto estivo de escachar contra os acantilados. Non daba unha libra esterlina polo seu futuro e o vento virou de repente, coma se lle fixese caso a unha oración -o océano non atende aos rezos-, e levou a súa embarcación cara fóra. Arranxaron a máquina de vapor e seguiron. Seica pasan fronte á nosa costa 10.000 buques cada ano. Debe ser un dito que se ven repetindo dende case mediados do século XIX, pois xa por aquela data lle deran esa cifra a George Borrow. Igual é un conto.