ARA SOLIS | O |
14 feb 2005 . Actualizado a las 06:00 h.NON, ESTE ano, non podemos queixarnos do inverno. Sempre nos queixamos, se chove porque se chove... Visto o que está caendo polo mundo adiante. Neste recuncho, o clima é suave do Atlántico, que estudiabamos, sen entender que era o noso, nos libros de Xeografía. Onde van aqueles invernos negros, eternos, sen apenas horas de luz! Erguerse de noite e chegar á casa da escola de noite outra vez. Os vendavais que o envolvían todo, as casas, as roupas, os chans sempre mollados. Tempo morriñento e noxento, dicían as nosas nais aburridas de secar e secar. Este inverno chegounos cun so paraguas como compañeiro. O embalse de Baíñas, baleiro, os cabalos pacendo dentro del, os terreos resecos, sedentos e algún que non as pensa, empezando a xogar cos mixtos no monte, mágoa de non queimaren os dedos no intento. O pasado mércores, comenzo da vixilia, chamounos á porta un adianto da primavera, que xa latexaba nos campos cubertos de chuchameles, malvas e arbores brotando as xemas que a este paso pronto darán frores. Os paxaros que non emigraron a países máis cálidos, abrigándose do frío onde puideron, xa cantan co calor: as pombas, os xilgueiros, as rulas¿Isto podería abrirnos o ollo de que algo, ala moi lonxe, na capa de ozono, anda mal. ¡Pero gustanos tanto desfacernos do inverno!