ROBERTO TRABA VELAY CRÓNICAS DE FINISTERRA
05 sep 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Na Galería hai unha parexa de namorados que sen moito escándalo estanse bicando. Eu, de vez en cando, sen que se decaten, observo como se miran fixamente ós ollos sen importarlle o resto da tripulación que folga no meu bar. Nin siquera os rapaces que xogan ó futbolín, sempre curiosos e ás veces imprudentes, prestan atención ós bicos e ós sorrisos da parella que senta ó lado da fiestra. Moito menos Mariano Swinka, o madrileño de apelido polaco que me regalou un estupendo libro do profesor José Antonio Marina e que moi cerquiña está sumerxido na lectura de non sei que novela. Gustoume como empeza a adicatoria que me puxo: «Amigo Roberto, creo que ya es difícil que nadie nos haga más inteligentes, espero que tampoco más tontos». Mentras mastico estes pensamentos entran Suso o de Bicocas e Xan do Colorado a tomarse o indispensable primeiro café da tarde que augura unha tertulia case sempre interesante. Xil, na ventana, ollando cos prismáticos como un bucaneiro ou avispado pirata, mantennos informados do que acontece no peirao, e nunha das mesas está o señor de poblado mostacho que tódolos días pide unha ración de mexilóns picantes que, parece, debo preparar axeitadamente. As nosas orellas reciben os acordes da rasgada guitarra de Dylan, que se mistura cos chasquidos do futbolín e a música de feira da máquina tragaperras. A tarde apacible e unha brisiña de vento fai que o meu buque-taberna navegue ventureiro por este mar de verán. Por estribor achégase coa súa barba blanca Jorge Buckley, e chamo a Yago, o meu lugarteniente camareiro, para que se faga cargo do timón. Jorge é un executivo, poeta e ornitólogo de apelido inglés que me adicou no caderno de bitácora un soneto, ó que contestei cun poema acróstico que me fixo tropezar co escollo da letra K, pero que superei dignamente coa palabra kamikace. Moi axiña entablamos conversa e máis axiña aínda Suso e Xan entran ó trapo para acabar falando durante moito tempo de moitas cousas: do mar, de paxaros, de literatura, das Hespañas e a súa decadencia, do labirinto vasco, de China e ata de Jesús Gil. Certamente foi unha tarde especial e inolvidable. Xa pola noite, mentras monto guardia e repoño os botelleiros, penso que cando veñan as choivas sentireime un pouco tristeiro. Non propiamente pola chegada do mal tempo, senón porque boa parte da tripulación terá que desenrolarse do meu barco-taberna. Para entón, xa non contarei co home comedor de mexilóns, nin coa parella de namorados, nin co intrépido Swinka, nin co experimentado Capitan Buckley. Polo ollo de boi do camarote vexo que a noite está estrelada. É un bo sinal. Déitome tranquilo porque sei que aínda teño a axuda de vellos lobos de mar como Xan, Suso e Xil e dos grumetes de futbolín, cos que, seguro, navegarei con confianza polos nada fáciles e incertos mares de inverno.