Todo anuncia a primavera, que trae na súa paleta a máis completa e variada gama de cores
15 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Respiras algo neste mediodía de marzo e non sabes o que é. Tampouco o merlo. Inquieto, nervioso, o paxaro non para de merlear entre a floresta sobre dos campos de Tarrío. Mentres ti continúas atando os labores na viña de Lara. «Non lembro ter tardado tanto en abatelos», murmuras silenciosamente namentres o eco dunha antiga voz vén proclamarche nun oído: «Non te avergoñes de ti mesmo». E despois, miras cara ao fondal: brilla o mar baixo a luz da mañá, que recorta o perfil costeiro da illa de Cortegada, na desembocadura do Ulla. Cantan as aves entre as árbores que bordean o camiño para Trevonzos. Paras de traballar. Por un instante mesmo che parece escoitar o vibrante ritmo da auga precipitándose pola costa abaixo cara ao muíño do Rego, orfo logo do falecemento da súa veciña Lucía.
Rememoras o regueiro da vosa infancia. Lembrades, vellos compañeiros? Seguiamos o seu estreito leito desde o lavadoiro do Canto deica á súa desembocadura na Praia do Bodión, en paralelo coa horta do señor Claudio. Cando a marea estaba baixa, entón emerxían á luz os lodosos fondos do pequeno peirao. Lodo. Argazo. Rompente. Recordas: unha tarde do alto xuño, cando un temerario veciño se lanzou de pé desde o porto á auga con pouco calado. Espetouse no lodozal. E non lle pasou nada. Ergueu os brazos ao aire e berregou coma un campión do mundo, mentres nós, moito máis temerosos, aínda seguiamos coas mans tapando os ollos. As rapazas aplaudíronlle. Saíu con atrancos do bulleiro, pero sen feridas visíbeis.
No tempo dos toxos en flor, compañeiros, talvez non poidamos asegurar que foramos exactamente felices, mais si afirmamos que o temos pasado moi ben no reino da nosa infancia. En especial, cando percorriamos o litoral desde a Pedra Camarón até Portomouro, na procura de caramuxos para xuntar uns patacóns de cara ás festas da Virxe de Exipto. Un pouco antes delas, en xullo, cando escapabamos sen permiso para o areal onde caía o torrente de auga da fonte dos Fríos e debaixo dos carballos que sostiñan o barranco sobre o que ía a estrada para Cespón, agochabámonos debaixo das gamelas que estaban panza arriba, listas para ser carenadas. Desde alí, mirabamos adurmiñados a corrente das horas sen ser observados.
Retorna coa luz de marzo a riada sonora dos días esquecidos. Trae recordos das Fontaíñas, aquel manancial abandonado ao silencio nun cornecho dunha braña, detrás das viñas dos Luros de Brión, onde tantas veces nos axeonllabamos para beber aquela limpa e fresca auga. Na chegada do atardecer levantouse un frío nordés, o vento que, segundo contan algúns, máis aman os poetas. Tamén unha lenda di que era o preferido dos apaches, os indios que só tiñan como patria o estar sempre en fuga. Respiras a fondo o aire. Cantas. Cantarexas unha antiga canción dos Beatles. As melodías do cuarteto de Liverpool, algúns días, xiran obsesivamente sen parar na túa cabeza. E mentres a masa sonora baila, xorden diante túa as xornadas nas que vos agochabades entre os campos de centeo nos Fríos de Arriba. Atardeceres altos do mes de xuño. Descalzos e coas zapatillas nas mans, entrabamos nas brañas dos Miñotos, onde as sambesugas se nos pegaban ás pernas para nos chupar o sangue. Cando chegabamos ás nosas casas, as nais arrincábannolas poñéndolles sal na cabeza.
E nese mesmo intre, sentiches coma o vento, que volve soprar desde a ría cara a dentro na hora do solpor, asubiaba unha doce canción que rompía o silencio mineral da capela do Santo Sanmartiño, onde soña e reina o patrón da nosa aldea. Aire, auga, luz. Todo anuncia a primavera, que trae na súa paleta a máis completa e variada gama de cores. Sorrí o salgueiro de en fronte coroado de flores.