Non quero negar nada nin afirmalo. Levo meses, por circunstancias persoais, sen escribir. Non obstante, sinto hoxe a necesidade de facelo alto e claro.
Por convicción, e sen cumprimentos públicos, sempre fun seguidor da vida política. Non escondo, pero non preciso. Dáme igual o pensamento alleo.
Nestes días de conmoción, de rabia, de coraxe e de asolagamento vou percibindo que a clase política, ¡toda!, está nun impás paralelo, nun intre que non entendo. Son xornadas de coraxe, asolagamento, rabia, incomprensión; o país arde sen dor. Mais, de súpeto, emerxe toda a nosa casta política desasociada da realidade, que parece non dispor doutra opción máis alá de mentir, de contrapor, de insultar, de clamar, de aproveitarse.
Non dou crédito. Renego, insisto, desta clase de opcións. Xamais pensei que isto puidese pasar. O país dálles igual. Por iso, coa máis forte e decidida das conviccións, nesta ocasión, dun xeito persoal, individual e decidido, declaro publicamente a miña decisión de non votar; por vez primeira. Eu non quero ser partícipe desta falta de amor, deste desexo populista, destes egos. Quizais me critiquen. Resúltame absolutamente irrelevante. Non me importa. Dixi.