Escribo este texto no día internacional da poesía, os cabalos da foto son salvaxes e o destino píntano eólico.
Galiza énchese de aspas zoando no ar porque o futuro require enerxía eléctrica. Nun pasado que foi futuro requiriu petróleo, noutro presas, noutro minas. Os futuros énchense de enerxía porque o capital necesita movemento para non fracasar. A natureza xa non é natureza: son parques, espazos e concesións temporais para especular.
O zunido das aspas, como o das abellas, encírranos a bailar as súas danzas. Mortos xa, un son monocorde acompáñanos cara a outra dimensión.
O ceo énchese da tolemia dos muíños. Do brúo que serpea no cavorco dos suicidas. Foxen os coellos, recúan os lobos. Tocan a defunto os ferros que se ceiban das xigantes maquinarias.
Escribo isto no día dedicado á poesía. Miña nai aventada polo alzhéimer ensíname o reloxo e pídeme que lle diga que hora marca. As seis menos cinco. Ves, dime, este reloxo está mal, se o miras, dentro dun pouco xa marca outra hora.
Un goberno dita leis protexendo uns espazos naturais. Ao mesmo tempo declara eses espazos como aptos para o uso de parques eólicos que acabarán coa paisaxe e a natureza protexida
Escribo no día da poesía. O futuro é eólico. As bestas salvaxes.