O modelo


A redución turística producida pola pandemia abre un interesantísimo debate que deu o salto dos expertos en urbanismo e patrimonio á xente do pobo. Vimos de coñecer a reacción dos habitantes de Hawai, dos de Venecia e dos de Barcelona ao modelo urbanístico anterior, o do turismo masivo.

Os hawaianos viron mellorar as súas vidas e non queren que volvan as hordas de turistas que frecuentaban as illas, e o mesmo están pensando en Barcelona e Venecia, aínda que nesta última habería que darlle a volta á estrutura económica, que foi pouco a pouco transformándose en un parque temático para o turismo.

A actividade turística é positiva para calquera país, pero como calquera outra, ata chegar a un límite, que se estima entre o 10 % e o 15 %, pero tamén é un elemento depredador, que arrasa coa identidade dos lugares, que transforma a estrutura da sociedade, que de ser diversa e transversal pasa a ser un bloque para servir aos turistas. Deixan de ser cidades para os cidadáns para se transformar en parques temáticos, perdéndose o dereito á cidade que establece a constitución.

Exemplos en Galicia temos varios paradigmáticos: os de Combarro e Fisterra e o da cidade histórica de Compostela son os máis relevantes. Vivir nesta última supón renunciar á identidade compostelá, moitas veces á propia lingua, pero tamén ao comercio de proximidade adaptado ás súas necesidades, a prezos acordes co nivel de vida. Este período debe facernos reflexionar sobre o modelo de asentamento que necesitamos. Renunciar á diversidade polo turismo pode ser un prezo moi caro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

O modelo