Os medos infantís


Debátese moito sobre a maldade subxacente nos contos infantís. Facer durmir a un neno contándolle como o lobo devora a unha avoa ou como unha madrasta lle dá a unha nena unha mazá envelenada de merenda, non parece o máis indicado para que as crianzas soñen con anxiños; pero aí están eses clásicos sen perder actualidade. Verdadeiras historias de terror coas que todos aprendemos a terlle medo á vida e a levantarnos á media noite para acubillarnos na sosegada quentura da cama de nosos pais.

Lembro a fábula d’A Ra chea de envexa, quen querendo ser gorda e lucida como unha vaca acababa rebentando, o cal me obrigaba a lerlla á filla en horas da tarde para ter tempo de explicarlle o mala que é a envexa, pero sobre todo que aquilo non pasara na realidade e que non tivese pesadelos.

Esta semana alguén nos lembrou aquel títere infantil da cachaporra, o xa clásico Polichinela, coñecido en todo o mundo, para divertir a nenos e nenas arreando trancazos sen ton nin son. Nalgunhas versións máis modernas trocaron a algúns personaxes por ladróns malvados e crocodilos, a fin de xustificar un pouco ó protagonista que todo o soluciona a paus, pero segue sendo un espectáculo, ademais de moi popular e divertido, con moita carga de violencia.

Certamente, a finalidade fundamental de toda esa literatura infantil era previr a nenos e nenas contra as maldades do mundo, xa fose para que non andasen por camiños solitarios ou para que non se fiasen de quen lles facía galanos sen motivo aparente. Eran a mellor maneira de advertir contra a indefensión infantil, aínda que non sempre dese o resultado desexado, precisamente polo exceso de brutalidade.

Esta semana, despois de contar o dos Dez negriños de Agatha Christie, deume tamén por buscar a popular canción infantil que fala deles e lle dá pé á novela, unha cancionciña aparentemente para ensinar a restar, pero desde o primeiro negriño que se asfixiou, ata o último que se aforcou pasando por un que se atragoou con un peixe ou aqueloutro que acabou partido en dous, todo semella que tanto estaba encamiñada a converter ás criaturas en persoas frías coma nuns mortos de medo.

Contáronme hai anos como convenceron a un neno de que o lobo levaba a aqueles que se portaban mal, falándolle dun rapaciño castigado, por revoltoso, a quedar na porta da casa, e a quen o lobo arrapañou sen que quedasen del nada máis ca uns zoquiños. E con esta advertencia castigaron de igual modo a estoutro por revoltoso a fin de que se calmase, pero unha vez na porta, cheo de medo, o crío fuxiu sen rumbo para non ser papado polo lobo, e cando os pais lle quixeron levantar o castigo, del non atoparon nin os zoquiños.

Nas nosas casas, a prevención tamén ía por ese camiño, e figuras como o home do saco ou o saca-untos eran as figuras máis temidas, uns seres de quen debíamos coidarnos e apartarnos.

Así lembro cando ós meus 4 anos, estando na porta da casa entretido con algún xogo, baixou dun taxi negro un home con unha enorme maleta, e de inmediato acercouse a min, encrequenouse e preguntoume cos brazos abertos Quen son eu? E eu fuxín correndo ó colo de miña nai, berrando atemorizado, que estaba alí o home do saco.

Era meu pai que chegaba de navegar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Os medos infantís