Retratos roubados

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

14 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Que fas? Eu cobro polo que mostro», increpou un tipo vestido de xograr que tocaba unha guitarra con catro cordas a un mozo que, sentado nun dos bancos da beirarrúa, miraba para el e debuxaba. Poñámonos no caso, que diría calquera de nós se nos atopásemos con alguén que non fai máis ca mirarnos mentres traza co seu lapis as nosas faccións e contornos sen pedir permiso? Que pensamos cando simplemente sentimos sobre nós a mirada atenta e escudriñadora de quen sexa? E non digamos se unha cámara nos apunta.

Para retratar a alguén é imprescindíbel pedirlle permiso. O problema é que en canto cho dan a pose e a expresión xa non van ser as mesmas, razón pola que sempre foi máis artístico disparar a foto a traizón, sen previo aviso, coma quen pega un tiro contra a intimidade. Poderíase facer de costas, pero levamos tan metido o de que a cara é o espello da alma que a caluga non ten o mesmo interese.

A imaxe propia é un patrimonio que non se cede doadamente, pero o seu uso por persoas alleas e incluso o roubo da mesma fíxose tan común que xa se deixa por imposíbel. Unhas veces non lles damos importancia e outras resignámonos. Pero tamén, tantas veces, canto estamos en plena concentración fotográfica aparece o intruso que se mete en foco sen permiso. Cantas veces nas nosas instantáneas turísticas non aparece alguén alleo? Neste caso a intromisión non é do retratista senón do retratado que entrou dentro do campo escénico para vetar a foto.