Música para a corentena


ribeira

Con permiso dos fabricantes de benzodiacepinas, unha das estratexias máis efectivas para o manexo da ansiedade en situacións puntuais e agudas de estrés, é traer ao noso maxín, coa maior viveza da que sexamos capaces, os recordos sensoriais máis agradables dos que un dispoña. Unha destreza na que, como terapeuta, non só teño instruído a moita xente, senón que eu mesmo emprego en atribuladas situacións persoais.

Hai quen posúe un varudo catálogo de gratas memorias en diversos rexistros: visual, táctil, térmico, gustativo ou mesmo, como un servidor, netamente acústico. Proverbial é a intensidade da éxtase coa que lle quedou fixada na memoria gustativa de Proust o sabor dunha madalena enchoupada en té que o escritor desfrutara nunha fría mañá de domingo na súa remota infancia.

Hai uns días, en pleno confinamento polo COVID-19, vinme obrigado a atravesar a miña vila, Ribeira, para formalizar un ineludible trámite. Recoñezo que baixei condicionado pola atmosfera turbadora na que estamos instalados: guarecido con luvas e máscara, paso áxil e evitando calquera situación imprudente.

A medida que avanzaba fun quedando atrapado polo desasosego proxectado por unha cidade orfa de xente, baleira de tráfico e sen apenas pegadas de actividade comercial. Mais, sobre todo, unha urbe soterrada nun turbador silencio sacramental. A potencia anormal do sol nestas datas acrecentou un sátrapa desacougo que, a balavento, se instalou no meu peito.

Para intentar exorcizar aquela congoxa acudín á miña particular fonoteca persoal: o rechouchío nasal das miñas fillas cando, sendo bebés, durmían a sesta; a voz grave do meu pai cando me cantaba o «esta boca pide pan»; o compás do mar batendo na rampla de Canucho nas mañás de verán.... Confeso que mesmo recorrín á xenuflexa voz de Jane Birkin. Todo en balde. Nada era suficiente para varar a miña anguria.

Rapidamente pasei á segunda fase do proceso, evocando sons máis intensos, os da miña patria máis feliz, a miña infancia, casualmente emanados moitas décadas atrás nos mesmos lugares do Rueiro que nese momento recorría: o monótono murmurio da auga da fonte , as estridentes risas na barbería de Pepe Núñez, o ritmo dos balóns golpeando no muro da horta de Irene, os hilarantes exabruptos da Soneira cando pasabas ao seu carón ou o cantar de Presenta mentres remexía con pericia a pota dos callos da Carreirana subida a unha caixa de cervexas... ¡Imposible! A intranquilidade non remitía. Sopesei mesmo retroceder ata a farmacia de Sanmamed e demandar un remedio sublingual.

Ora ben, os milagres existen. Ao lonxe xurdiu unha voz feminina que cantaba, acariñándome a alma. Coma se estivera no país de Hamelín, perseguín aquel hipnótico rastro para decatarme de como aquela melodía me sosegaba cada vez máis. A curadora voz saía dun altofalante colocado nun balcón enriba da librería de Mirás. Potente, heroica e rotunda, aquela voz proclamaba: «Si amanece y ves que estoy desnuda... cúbreme, cúbreme, cúbreme».

Como se me tiveran inoculado o máis potente dos antidepresivos, volvín para a miña casa acougado e feliz. Regresaba coa absoluta certeza de que desta, coa axuda de todos, imos saír, e co convencemento de que a madalena de Proust é un lixo ao lado das cancións de Rocío Jurado. Olegario Sampedro. Ribeira

Pode enviar os seus texos á seguinte dirección: redac.barbanza@lavoz.es

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos
Comentarios

Música para a corentena