A máquina do tempo

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

MATALOBOS

28 dic 2019 . Actualizado a las 05:05 h.

Hai uns anos, cando lle comentei a mi tía María que ía ir a Istambul, preguntoume que se me perdera alí. Nada, respondín, vou para coñecer a cidade. «Pois para ver unha cidade xa tes a televisión». Quedei sen dicirlle que non é o mesmo, que a unha pantalla fáltalle alma, non se pode escoitar á xente, preguntarlle a onde vai ese bus, sentir o olor das rúas e levar algunha que outra sorpresa. Viaxar non só é ver, senón tamén, e sobre todo, sentir.

Por iso, por sentir, de ter á miña disposición unha máquina do tempo veríame nun verdadeiro apuro á hora de escoller a onde viaxar. Para empezar non sabería se trasladarme ao pasado, a comprobar in situ todo iso que estudamos nos libros, ou se ir ao futuro para ver ata onde acertan os visionarios. Tamén estou seguro que de escoller esta última opción acabaría por sentirme desilusionado e querería ir cada vez máis adiante, unha e outra vez, ata quedar sen gasolina para a volta, tratando de encontrar ese mundo idóneo con que sempre soñamos pero nunca acadamos. A outra dúbida que me entra é se, vaia a onde vaia, de encontrarme a gusto, quererei volver ó presente? Ou pola contra querería ir cada vez máis atrás, cheo de curiosidade por coñecer as raíces dos acontecementos? A máquina do tempo, de existir, sería unha máquina endiañada.

Soños á parte, nin H. G. Wells, con toda a fantasía que o inundaba, e torturaba, creu por un instante que o seu corpo puidera desprazarse a través do tempo. Podía supoñer, coa súa visión de finais do século XIX, que os marcianos virían a invadirnos algún día, pero o seu deseño dunha máquina para viaxar a outra época era pura fantasía de enxeñaría ilóxica, e el sabíao.