Pepe Vila: «Tardaremos máis ou menos, pero a eutanasia será unha realidade»

Bota en falla unha maior divulgación das vantaxes do testamento vital


ribeira / la voz

Gran amigo de Ramón Sampedro, Pepe Vila foi un dos encargados de manter viva a súa loita a prol da eutanasia. Con este fin impulsou, hai un par de anos, Dereito a Morrer Dignamente (DMD) Barbanza. O colectivo iniciaba a súa andaina coincidindo coa posta en marcha dun rexistro de instrucións previas no hospital comarcal. O servizo cualificábase de gran reto cumprido, pero hoxe, tendo en conta que só 34 persoas o empregaron, o veciño de Xuño non agocha a súa desilusión e a súa rabia.

-¿A que atribúe a escasa demanda que rexistra o servizo?

-A unha falla total de información á cidadanía por parte das institucións. Eu, como persoa interesada no tema da morte digna, falo en ocasións coa xente e todo o mundo coincide en afirmar que, chegado o momento, non quere sufrir. Pero a xente segue a ignorar como está a lei en Galicia. Moitos pensan que teñen que acudir ao notario para elaborar o testamento vital.

-¿Quen tería que facer ese traballo de divulgación?

-A institución pública do Sergas, por suposto. Existe unha lei e hai que dala a coñecer. Esa é a causa pola que temos que loitar agora, pedir que se poñan en coñecemento da cidadanía os dereitos que ten en relación coa morte digna.

-¿Cal é nestes intres a gran reivindicación?

-O ideal sería que se facultara aos médicos de tódolos centros de saúde para informar aos pacientes sobre o testamento vital e incluso para que eles puideran tramitalo.

-Despois do empeño posto na consecución deste rexistro, ¿séntese defraudado?

-Claro que si. Cos medios que temos, nós non podemos facer moito máis. Eu o ano pasado levei revistas de DMD aos centros de saúde e ás oficinas de Servizos Sociais e, nalgúns puntos, foron retiradas.

-¿Pensa que se a xente tivera información esa cifra de testamentos vitais veríase incrementada?

-Non teño dúbida algunha ao respecto. A tódalas persoas ás que lle expoño o tema ven o testamento vital como algo fundamental, se ben é certo que as persoas nunca queremos pensar na morte.

-¿Cal é para vostede o gran beneficio dese testamento vital?

-Eu fun testemuña en varias ocasións deses beneficios, pois acompañei a varias persoas na recta final das súas vidas. Unha delas, un amigo meu que sufría esclerose lateral amiotrófica. A súa calidade de vida cambiou radicalmente desde que asinou o documento, porque sabía que era el o que ía decidir ata onde quería chegar, el poñíalle límite á dor que lle ocasionaba a súa enfermidade. Tanto era así que nunca saía da casa sen levar o testamento vital, aínda que sabía que non era necesario, pois estaba incluído na súa historia clínica. Asinar o documento proporcionoulle un ben psicolóxico enorme, ao tempo que lle permitiu elixir o momento da sedación. Á tranquilidade de saber que un non vai estar sufrindo tirado nunha cama súmase tamén a liberación da familia, que non vai ter que enfrontarse a difíciles decisións.

-Este testamento vital é un paso, pero loxicamente non é o fin último...

-O fin último é que as persoas teñamos dereito á eutanasia. Aínda que hai quen non o cree así, eu penso que se conseguiu avanzar moito desde a morte de Ramón Sampedro e os pasos que se deron son firmes. E no que respecta á eutanasia, ten que ocorrer o mesmo, a lei ten que contar con tódalas garantías xurídicas, polo que non é un tema doado.

-¿Pensa que se vai conseguir ese gran reto?

-Tardaremos máis ou menos, pero a eutanasia será unha realidade, seguro. Imos conseguilo a pesar de que a política dexenera ata o punto de que os partidos están para os gobernantes por riba das vontades das persoas, que xa non son tidas en conta.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Pepe Vila: «Tardaremos máis ou menos, pero a eutanasia será unha realidade»