Esas cousas da Xustiza


Falar de Xustiza nestes días nos que todo o mundo anda revolucionado co ditame do Tribunal Supremo en relación co pago do imposto pola formalización das hipotecas é un pouco arriscado. Non é de estrañar tanto rebumbio porque poucas veces se viu tal esperpento a estes niveis. Un día paga o banco, ao seguinte é o cliente e, ao final, como se vía vir, segue pagando o cidadán por un contrato co que, por certo, non obtén máis beneficio que o de endebedarse por un par de décadas. O argumento de que, se trala deliberación o Supremo determinara o contrario, o imposto acabaría repercutindo igualmente no cliente ao encarecerse as hipotecas, non ten importancia. Despois dos rodeos que deu o alto tribunal con este asunto o que pasou, o máis grave, foi que se desprestixiou a Xustiza, que por outra parte tampouco pasaba polo seu mellor momento.

Nisto das leis hai moitas cousas que custa comprender, sen que diso sexan responsables os tribunais que xulgan e ditan sentenzas, senón uns textos que en moitos casos conviría revisar porque de xustos non teñen demasiado. Un caso recente e flagrante é o da Manada, cunha condena por abusos sexuais porque, polo visto, non houbo violencia suficiente no ataque a unha moza de 18 anos por parte de cinco tipos. Danse paradoxos coma que esta semana a Fiscalía pedía tres anos de cárcere -un terzo da pena imposta á Manada- para unha persoa que roubou un bocadillo intimidando ás dependentas cunha lata. De acordo con que o susto das pobres traballadoras debeu ser para non durmir durante uns días, pero a dimensión do castigo que se pide non me parece proporcional ao mal causado.

Seguindo coa lista de situacións incomprensibles -polo menos para o meu sentido común- nisto das leis, está o caso do Concello de Rianxo, que ten moitas papeletas para saír derrotado do proceso xudicial iniciado por unha moción na que pedía o boicot a empresas e produtos israelís. Xa pasou anteriormente, a pesar de que os acordos adoptados polos grupos políticos defenden unha causa xusta, que non é outra que a liberdade para o pobo palestino. O seu embaixador estivo na comarca hai unhas semanas, e escoitándoo calquera apoiaría as demandas formuladas pola corporación rianxeira. Contou detalles como que Israel controla o 84 % da auga da que se abastecen os palestinos, que ademais a pagan cinco veces máis cara, e lanzou mensaxes que nada deberían ter de reprobables. O principal é que os cidadáns do seu Estado queren unha vida normal. Sen guerra, en paz. O feito de non mirar para outro lado e dar un paso, aínda que sexa simbólico, para reivindicar isto non debería ser castigado pola Xustiza.

Por Marta Gómez CIUDADANA

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Esas cousas da Xustiza