A paixón e a culpa

Francisco Ant. Vidal RIBEIRA / LA VOZ

BARBANZA

06 ene 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

Este Nadal souben a historia de dous norteamericanos que eran amigos desde hai máis de 60 anos, compañeiros de escola e do mesmo equipo de fútbol que compartían o descoñecemento da súa paternidade, un era adoptado e o outro non tiña pai coñecido, polo que ambos decidiron inscribirse nun banco de datos de ADN con intención de atopar ós seus verdadeiros proxenitores, e entón o programa púxoos en contacto e descubriron que ambos os dous eran irmáns.

Casos coma este ou máis complicados hai para todos os gustos, e a culpa non é de ninguén máis ca da forza das paixóns, do difícil que é controlalas, da vergoña e culpabilidade que provocan e do máis difícil que é recoñecer as súas consecuencias, que chegan a manifestarse máis aló dos seus actores nas seguintes xeracións.

Contábame un amigo o caso acontecido cun compañeiro seu de estudios, que cadrou sentar nas aulas cunha rapaza con quen axiña chegou a intimar e facer boas migas, tanto así que non só comezaron a intercambiar apuntes e libros, senón que tamén algún que outro aloumiño, e tanto era o gusto dun polo outro que xa era normal que entrasen xuntos nas aulas, que saísen xuntos e ata que xantasen xuntos, ata que este amigo meu se decatou e o advertiu, que non podía seguir con esa moza, porque ambos eran irmáns. Nas respectivas vilas sabíano todos, agás eles dous, porque as consecuencias dunha paixón son o secreto peor gardado do mundo.