Cultivos na cidade

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

matalobos

09 dic 2017 . Actualizado a las 05:05 h.

Ó lado de noticias que falan da seca, dos problemas para a agricultura porque non chove o que debía ou da nova vaga de fame que sofren os países de sempre, as estatísticas din que cada día hai máis xente fuxindo do rural para instalarse preto dos polígonos industrias, porque calquera de nós prefire a nómina dun taller mecánico a vender patacas, co que o grande desafío da poboación mundial pasa precisamente por encontrar quen sache a terra, traballo tan escravo e duro como antigo e necesario. E sorpréndome co anuncio da creación de xardíns instalados nos edificios das cidades para fornecer de produtos agrícolas ós seus moradores, o eterno e utópico soño de abastecerse do propio sen necesidade do mercado que fomenta a desigualdade.

Con todo, non creo que esas propostas de converter os edificios en solares babilónicos vaian solucionar os problemas alimenticios do mundo, cuxa poboación, segundo datos da ONU, será urbana nun 66 % en poucos anos. Co que volvemos á redundante pregunta de sempre, ¿quen vai traballar a terra? ou ¿quen vai preferir remexer na terra podendo facelo na graxa dun motor?.

Así, con estas preguntas naceu esta tendencia da agritectura, unha proposta para producir alimentos en tellados e azoteas, co fin de que os residentes poidan abastecerse do que cultiven e teñan cuberta así unha parte das súas necesidades. E por moi absurdo que pareza, trabállase niso, por exemplo, na cidade sueca de Linköping, onde se proxecta un edificio con hortas incluídas. Non sei se á comunidade de veciños lle sae máis á conta sacar unha derrama para sachos e abonos ou se non sairía mellor axudándolle a quen decida recuperar as terras abandonadas e labrar os montes bravos.