Certo é que a actualidade nestes meses non nos está dando demasiadas alegrías, pero o que lin o pasado mércores neste xornal xa bateu coma unha lousa definitiva en min. Máis ben, coma un tellado, o de Bumerang, a mítica discoteca pobrense. Esta semana esa maleducada uralita derrubouse sen pedir permiso, clausurando para sempre entre o entullo a miña memoria de adolescente alucinado.
Daquela, a movida da comarca de Barbanza era coma os ollos do Guadiana: ía desde Ribeira ata A Pobra pasando por Boiro sen ninguén saber moi ben por que. A nosa bisbarra era parte do centro daquel movemento tolo mundial dos ano 80 que pasaba por Londres, Madrid ou Nova York: garitos, masas, os focos xiratorios, as sustancias pasadas da raia, o desfase, os límites borrosos. Bumerang estaba considerada un luxo no Barbanza. Tiña, segundo dicían, clase. Non sei, eu de aquela de clases só coñecía as do instituto.
Bumerang era un lugar para saber do difícil que ás veces era o mundo. Ou, cando menos, esa rapaza que te gustaba. A discoteca revelaba con crúa realidade a túa posición real na feira das vaidades hormonadas. Esperábase pola canción lenta para atacar ou, se non había moitas trazas de éxito, para desaparecer da pista coa escusa de pedir a seguinte copa. Aprendías a que na vida había que ter amizades influentes (os camareiros) e que se pode soñar máis de pé, no medio dunha pista, que durmindo na cama. A uralita derrotada de Bumerang non me provocou saudades do tempo pasado, senón desa vertixe inocente na que tes todo por facer e aínda non o sabes.