Carlos Mosteiro, un mestre dentro e fóra das aulas

Será despedido nun acto fúnebre previo á súa incineración esta tarde


ribeira / La Voz

Chegou a este mundo no outono, un 3 de novembro de 1955. Contaba que algo da tristura do mes dos defuntos lle quedou prendida no carácter e fixo del un home ensimesmado e contemplativo. O mestre da escrita Carlos Mosteiro Fraga ocupouse de compoñer ata a súa propia historia, co mesmo gusto e boa letra que foi cultivando durante toda unha vida dedicada á docencia, á literatura e á lectura.

De pequeno, como el mesmo relataba, tivo unha infancia feliz entre a escola, os xogos, os amigos e a liberdade do campo e da aldea. Logo deu o salto á urbe para estudar Maxisterio, para facerse un mestre. Quen o coñeceu conta que o foi tanto dentro coma fóra da escola. O curso da vida levou a aquel rapaz nacido a carón do Lérez, en Xeve (Pontevedra), ría arriba ata A Pobra do Caramiñal, onde atopou o seu fogar e formou unha familia xunto a Lourdes, a súa muller, coa que criou a dous fillos.

Carlos Mosteiro bromeaba coa idea da poligamia que mantiña coa literatura. Dicía que froito da aventura extraconxugal «cunha señora estupenda que se chama literatura» foi aumentando a prole. Primeiro, con O día que Miguel Induráin pasou por Gonderande (Galaxia, 1999). Logo veu Manual de instrucións para querer a Irene (Galaxia e Editores Asociados, 2001), Ese unicornio rosa (Tambre-Edelvives, 2005) e Unha bruxa ben rara (SM, 2007).

Este último fillo extramatrimoñal, en lugar de traerlle un pan baixo o brazo tróuxolle todo un Barco de Vapor, un dos máis importantes premios que recibiu, neste caso, polo seu labor na literatura infantil e xuvenil.

A súa outra familia

A familia da cultura e a comunidade estudantil choran dende onte ao profesor, moi querido, no colexio de Cadreche, así como no mundo da cultura, estreitamente vinculado coa asociación Barbantia, onde foi tesoureiro e exercía nos últimos tempos coma vogal. Era, como non, colaborador habitual de A Voz de Barbantia e compartía de forma periódica o seu talento no suplemento cultural de La Voz de Barbanza, mesmo nos últimos tempos, cando fixo un esforzo por seguir poñendo o seu graíño de area con O fío de Ariadna, sobrepoñéndose a un cancro galopante que se lle cruzou no camiño.

A marcha do home, do namorado do mar, tranquilo e amable, sempre cunha boa palabra na boca, foi un mazazo para a comarca, que poderá despedilo hoxe, cara as 18.30 horas, no tanatorio Jesús do Nazareno da Pobra, nun acto fúnebre previo á súa incineración. ¡Bo regreso ao limbo mestre!.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
19 votos
Comentarios

Carlos Mosteiro, un mestre dentro e fóra das aulas