En cadansúa dorna

Francisco Antonio Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

18 sep 2016 . Actualizado a las 15:05 h.

Preparándose para pasar unha tarde de pesca, falan do tempo, do lugar ata onde pensan ir ou do tipo de carnada que levan, e aconséllanse, pero cada un desde a súa embarcación, cada un dono da súa dorna e nunca un abordará ó outro sen permiso, como ninguén entra na casa do veciño sen chamar antes á porta, sen agardar a voz que o invite ou autorice a pasar. Ata nas películas de piratas se ve como cando un pirata visita a outro pide antes permiso para subir abordo.

Os dous pescos comparten esperanzas, e ata saen xuntos para fondear un preto do outro ou, se é o caso, de ficar arredados, que cada un saiba onde está o outro, polo que poida ser, que o mar é moi traidor e sempre é bo ter un amigo ó lado. Ás veces, cando a un lle escasea a carnada, non dubida o outro en prestarlle da súa, hoxe por min e mañá por ti, aínda que cada un se esforza por ser mellor pescador co outro, nesa competencia existencial por non ser menos co veciño. Outras veces, cando a sorte se pon de cara para un, por aquilo da solidariedade, o sortudo comparte do seu. E sen embargo, con tan boa relación que amosan, a todos nos estraña que cada un vai na súa dorna, gobernando as súas poucas cuartas de eslora.

Fálanse e axúdanse, pero tamén se gardan os seus secretos, toman uns vasos xuntos, pero levan a conta de a quen lle toca pagar a ronda. Ás veces, un pídelle a outro algo prestado, e devólvello como quen devolve un préstamo ó banco, xa sexa un regalo compensatorio, ou unha invitación extra, dependendo sempre do favor prestado. Algúns críticos, amigos de meter o dedo no ollo din aquilo de «amiguiños si pero a vaquiña polo que vale», mais eles seguen ó seu e ata se cabrean entre si cando botan a partida, que cada un é como é. Son veciños e conviven.