«Todo o que pinto é imaxinario, pode ser de calquera lugar»

m. x. blanco RIBEIRA / LA VOZ

BARBANZA

SIMÓN BALVÍS

Este autodidacta ten realizado un cento de cadros

02 nov 2012 . Actualizado a las 07:00 h.

Foi carpinteiro, zapateiro, mecánico-electricista e mesmo operador de cine en Noia pero, desde que iniciou a etapa dorada da xubilación, Eduardo Ponte Filgueira (Lousame, 1933) dedícase de cheo á que é a súa gran paixón desde que era neno, a pintura. Estes días amosa vinte das súas últimas creacións na casa de cultura de Porto do Son.

-¿Como foron os primeiros contactos co eido artístico?

-Remóntanse á época de estudante. Nacín na aldea de Cruído e, con 11 anos, funme a Noia. Meu pai tiña unha pequena taberna e eu dedicábame a copiar ilustracións das botellas. E iso que nunca me gustou copiar, eu sempre preferín inventar.

-¿Lembra cal foi o primeiro cadro que pintou?

-Era unha copia de Xesucristo cuns pescadores. Fíxeno con 13 anos, empregando un preparado con pinturas e tinta de escribir que elaborei con distintas cousas que merquei. Pinteino cunha pluma.