Unha gran familia atrapada nas liñas dos pentagramas


ribeira / la voz

Xunto coas notas, os pentagramas e o solfexo hai un apelido, Olveira, que forma parte do paquete de palabras indispensables para falar de música ou, polo menos, da que leva o selo de Barbanza. É que unha familia de Porto do Son que responde a este sobrenome vive por e para a arte de tocar. Membros das últimas catro xeracións desta saga non só teñen en común a súa paixón por esta forma de expresión, senón que están vinculados á banda de música de Caamaño, unha agrupación que está a piques de celebrar o seu centenario.

Foi precisamente un antepasado dos Olveira o que fundou esta banda no ano 1912. Non só puxo o xerme da tradición musical en Caamaño, senón que, entre o legado que lle deixou a todos os seus fillos, a música ocupaba un lugar destacado: «Meu pai iniciounos na música tanto a min, como a todos os meus irmáns», explica Francisco, quen entrou a formar parte da agrupación sonense cando aínda non cumprira os dez anos e, desde o 1968, é o director.

El asegura que a súa profesión foi e seguirá a ser sempre a de músico: «Sempre toquei o clarinete e máis o acordeón, na banda e en algunha orquestra. Agora dirixo porque é máis descansado». Francisco explica que el e os seus compañeiros espallaron a súa arte por toda a comarca e incluso máis alá das fronteiras de Galicia, aínda que recoñece que aquela etapa dourada das bandas rematou, polo menos nesta zona: «En Pontevedra segue a concedérselle gran importancia, pero aquí considérase que as bandas cobran demasiado. Á hora de organizar unha festas, prefiren contratar uns grupos de gaiteiros para o día e unhas orquestras para a noite».

Aínda así, a traxectoria case centenaria da banda de música de Caamaño é o seu mellor aval: «Nós imos tocando bastante ben porque temos a nosa clientela máis ou menos fixa e tampouco somos unha agrupación demasiado grande». Entre as 25 persoas que forman parte do grupo está a filla de Francisco, Mari Carmen, que herdou a afección pola música e tamén a converteu na súa profesión. Toca o clarinete e o piano, e compaxina a banda coa faceta de mestra en Cambados e en Xuño: «A música é o máis grande que hai, pois serve para expresar todo tipo de sentimentos e acompaña ao ser humano desde que nace, cos sons festivos, ata que morre, coas marchas fúnebres».

A cuarta xeración

Ela ten claro que a música debería ter máis peso no sistema educativo: «Aínda que ten o seu grao de dificultade, os nenos que aprenden música teñen a mente preparada para outras materias máis complexas». Por iso, non dubidou en inculcarlle esta afección á súa filla, Carmen, que con nove anos estreouse o 15 de abril na banda de Caamaño, xusto o mesmo día que o fixera o seu avó Francisco.

Como non podía ser de outro xeito, o avó está máis que satisfeito por ver que a tradición familiar continúa, pois tamén o seu outro fillo se dedica á música, ao igual que as dúas netas que ten pola súa parte: «Gústame moito ver que todos eles están vinculados coa música porque foi a carreira que sempre tivo esta familia».

Tanto os Olveira coma o resto dos membros da banda están xa a pensar na gran festa que vai ter lugar na localidade o ano que ven, cando se cumpra o primeiro aniversario da agrupación.

O pau é Francisco Olveira e as achas, a súa filla Maria Carmen e a súa neta Carmen

Francisco ten 79 anos; Mari Carmen, 42 e a pequena Carmen, 9

Os tres son músicos e tocan na banda de Caamaño

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

Unha gran familia atrapada nas liñas dos pentagramas