«A esfinxe de amaranto»

DESDE FUERA | O |


MÁIS DUNHA vez, os libros fan por tomar corpo. Provocan no lector a sensación de ter sido atrapado na súa historia. Ábrese o seu horizonte e camiñas, ás apalpadas por esas paisaxes e quédaste nos seus soños. Hoxe, fago por escribir este breve artigo. É posible que non o consiga. Coido que un manual de lecturas non me estaría demais, logo, escollería as menos perigosas para a miña mente.A última novela de Antón Riveiro Coello, A esfinxe de amaranto, convértese nunha novela trampa, unha obra que te come. A narración transcorre por territorios próximos: Corrubedo, Ribeira e, en xeral, Barbanza. Xa noutras latitudes, o Couto Mixto, a raia. Sorprende a construcción das súas paisaxes, ese efecto visual e luminoso, ese mastigar de aire e mar. O libro trata dunha historia humana, dura e conmovedora. As personaxes: Rosa, Carlota e Nicolás, este último afectado por unha enfermidade atroz que o devora, o Alzheimer. O escritor amósanos nestas personaxes un perfil hipnótico e psíquico que te paraliza e rouba. Riveiro Coello trasládanos a través das vicisitudes dunha saga familiar envolvente, fai cuadrar a historia nunha ensamblaxe perfecta. A súa prosa é dunha riqueza singular. A esfinxe de amaranto é unha novela que convida a ser lida e a quedarse nela para sempre.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

«A esfinxe de amaranto»