Atletismo, visitas rurais, accidentes e reflexións sobre a muller. As visitas da Armada británica daban para todo
22 may 2010 . Actualizado a las 02:00 h.Entre 1874, cando xorden as primeiras referencias ás visitas da Royal Navy camiño de Lisboa e Xibraltar, e xaneiro de 1936, a Armada británica tivo en Vilagarcía e na ría de Arousa un acubillo ao que recorreu mesmo dúas e tres veces cada ano. Aquel fenómeno imprimiu na capital arousá unha fonda pegada tanto económica coma social e cultural, fomentando o coñecemento e intercambio de costumes entre dúas culturas moi afastadas. Unha boa mostra son as reflexións que os desembarcos british suxeriron, en 1888, a Mariano Carrera y Díez, redactor de Gaceta de Galicia, que se permitiu unha longa disquisición sobre as diferenzas que separaban ás mulleres inglesas das españolas.
Nas súas liñas os apuntes abertamente racistas mestúranse con conclusións sorprendentemente igualitarias para un tempo no que o sufraxio feminino non era máis ca unha quimera. O noso plumilla comeza gabando, das rapazas inglesas, «la frescura de su tez, el rubio de oro de sus cabellos, su aire decidido e intrépido», mais, por riba de todo, «el tamaño desmesurado de sus pies», o que fai que «con tales bases sea imposible dar un tropezón». As rubicundas mozas parécenlle a Díez «ángeles del cielo cuando son bonitas». Pero «con demasiada frecuencia sus fisionomías no tienen expresión, sus ojos carecen de brillo, sus dientes son largos y salientes y cuando ríen enseñan las encías como los rinocerontes». Apreciación final: «La mujer inglesa raras veces es hermosa después de los treinta». O xornalista, non obstante, dá toda unha lección comparativa, posto que, malia semellante descrición física, «en muchos puntos la mujer inglesa es superior a la española». Así, por exemplo, «es menos caprichosa y no padece con tanta frecuencia ataques de jaqueca, es menos frívola y sale a la calle sin la mamá o la doncella, da la mano como un hombre y os mira a la cara sin sonrojarse; soltera es libre como el aire, y puede ir al teatro, a paseo o a un viaje acompañada de sus amigos; casada no se jacta de que domina a su marido». E, aínda que «no hace el amor a su marido», non é menos certo que «tampoco a los demás».
Alén este tipo de diatribas, aquelas paradas estacionais desencadearon multitude de episodios curiosos. As tripulacións gustaban de empregar o tempo libre visitando lugares e parroquias. Foi o caso de Cea, que un domingo de 1930 viuse «concurridísima por numerosos ingleses», segundo reflicte a prensa da época. É salientable tamén o esforzo que o señor Poyán, fornecedor de víveres da Escuadra británica, fixo en xaneiro de 1911 para satisfacer «la orden telegráfica de tener preparadas viandas el día 20 para 28 buques de la flota, acorazados y cruceros que fondearán en aquel puerto». «Pertenecen dichos barcos -explicaba Diario de Galicia - a la poderosa escuadra del Home Fleet , que manda el almirante sir William H. May».
Había, tamén, competicións cruzadas coma as probas de atletismo que, en 1928, enfrontaron no campo do Progreso a un equipo inglés cunha selección da Gimnástica de Vilagarcía. Claro que tampouco faltaron desgrazas, coma a morte afogado dun tripulante británico, en febreiro de 1935, que foi sepultado no Cemiterio Inglés. Un ano máis tarde, a Guerra Civil truncaba de raíz aquela enriquecedora relación.