VENTO DA TRAVESÍA X. A. OCHOA | O |
01 abr 2006 . Actualizado a las 07:00 h.A SEMANA pasada daba nomes de republicanos vítimas da represión iniciada co impune Alzamento Nacional. No caso de O Grove esquecéuseme un dos máis destacados: Ramón Garrido Vidal (1915-1995) e outros dos que quedan menos noticias: Juan Aguiño, Ramón Araújo, José Bravo, Manuel Conde, José Galiñanes, Arturo Meis, Andrés Padín, Ramón Prol, Marcelino Vila, aos que habería que engadir combatentes anónimos. Fálase de entre trescentos e setecentos os que, o día 20 de xullo de 1936 saíron de O Grove cara a Pontevedra para defendela República; algúns deron volta en Combarro e outros foren quen chegar ata a capital onde os dispersaren a lume de metralladoras e canonazos. Ramón Garrido estivo entre eles. A súa peripecia vital convérteo no loitador máis destacado do Salnés contra os movementos fascistas: No 1937 abandona o exército franquista en Aragón e ingresa nas filas da República, alcanzando o grado de capitán na defensa de Cataluña. Logo da batalla do Ebro pasa por campos de concentración ata que no 1942 se converte no responsable da organización clandestina española de Lorient e, pronto, amplía a súa responsabilidade a toda á actividade clandestina francesa en Finistère, Côtes du Nord, Morbihn, Sarthe e Loire Inférieure. Encarcerado i deportado polas SS, pasou polo campo nazi de Dachau e foi liberado no 1945. A súa identidade clandestina foi Leon Carreró Mestre, tomada do nome da súa avoa Leonor Carreró Mestre, coa que hoxe comparte un nicho no cemiterio de O Grove. É tremendo o seu relato recordando a noite de setembro na que el, Manuel Lueiro, ao que eloxia, e José Domínguez, agachados na casa de Cándido Mascato, presenciaren a saca, para pasealo, de Juan o Panadeiro e como esa noite a mesma cuadrilla de asasinos apareceu na casa de Lueiro a buscalo. ¿E este home nos merecería algún recoñecemento?