Género | Baixo a carpa do País de Nunca Máis Unha gran representación das habilidades artísticas de Galicia conflúen esta fin de semana no entorno do faro de Lariño, baixo a lona azul dos artistas galegos
21 jun 2003 . Actualizado a las 07:00 h.Na noite do venres pasaron polo escenario Rodrigo Romaní, Uxía, Budiño, Treixadura e moitos músicos máis Na instalación tamén hai pases de vídeo, exposicións de pintura, actividades para nenos e venta de camisetas Detrás está o faro e detrás está o mar. Se un mira dende a estrada pode ver a carpa e pensar que chega a un territorio que na infancia estaba prometido polos debuxos de Disney e por eses castelos encantados que, no pasar do tempo, quedaron identificados con Camelot. Non é tal, pero hai unha parte cando menos que é así. O País de Nunca Máis só existe para quen ten a xenerosidade e a boa vontade de miralo. Debaixo da lona azul vive esta fin de semana en Lariño un espectáculo no que conflúen moitas das habilidades artísticas do país, habilidades para divertir que, ben mirado, poderían ser tamén habilidades para calquera outra cousa. Noite do venres. Vai pasando o calor e vai chegando a música. A comparsa anuncia con insistencia onde estamos, no País de Nunca Máis, a onde temos que ir, á carpa, e non din quen somos, porque para iso nin todos os sociólogos do mundo chegan. De ser norteamericana, a carpa aparecería nos titulares dalgúns rotativos como o resumo doutro estilo de vida: hai diversión onde hai imaxinación. Tamén valería para expresar que a diversión é un síntoma de pobos vivos. A noite foi para iso que agora chaman música con raíces, que algúns colocan nas estanterías étnicas e que, desde unha perspectiva máis heterodoxa (a dos grandes almacéns), é simplemente música galega. Galegos eran todos, así que vale. Se utilizan o campo semántico correcto para a palabra folclore, a noite musical da carpa azul deu para moitos folclorismos: os de toda a vida e os outros. Houbo no encontro un punto de jam session que foi calificado por Uxía como irrepetible. Concerto Abriu a noite Rodrigo Romaní cun solo de arpa e case hai que aceptarlle a valentía de saír con instrumento tan íntimo a caldear o ambiente. É difícil conciliar emocionalmente a intención de buscar unha butaca e a harmonía tranquilizadora da música de tantas cordas. A marcha do concerto funcionou sen escalafóns, cada quen saíu a tocar cando lle tocou e ben podería ser este outro signo de estilos diferentes. Un certo sentido numeral si que houbo, primeiro o solista, despois os dúos, logo os grupos. Uxía e Rodrigo fixeron dúo mentres algunha xente acababa de sentarse ou aínda seguía nese ceremonial imprescindible de tomar posesión do espacio. Ceremonial que, no caso da carpa, é singular, porque non deixa de lembrar as vellas sensacións dos circos e as máis recentes dos concertos. Con Uxía no escenario, foron chegando o resto dunha banda que podería ser como a versión de peto de Berrogüetto, pero que por cousas das biografías cotidiáns dos participantes, chamouse Banda das Crechas. Con eles e máis Uxía comezou un repaso ás cancións que van conformando en moitos sentidos a banda sonora de Nunca Máis, xa desde aquel case lonxano concerto dos cantautores en Compostela. É unha banda sonora que tira para a melancolía e quizais por iso o concerto tivo ese tono durante a súa primeira parte. O punto de esperanza melancólica, da lentitude elegante, quizais inventada para decorar os solpores. Ata a gaita de Budiño se sumou ó tono tranquilo da noite. No idioma das vellas verbenas, foi música para o agarrado, e igual hai unha lectura conceptual nesa decisión, porque hai días que sería necesario que nos agarrásemos todos aínda que non fose para a loita final. A segunda parte foi territorio de romería. Treixadura son gaiteiros e tocan como tal. Subiron ó escenario e con eles tamén o ritmo nocturno. A carpa cambiou de aspecto e, en moitos sentidos, tomou aire de campo da festa, co seu bareto da comisión, con algún grupo nas beiras facendo simulacros de tacón, punta, tacón. Repaso de ritmos de toda a vida e foi lástima que a xente non apartara as cadeiras e os gaiteiros baixaran ó centro da carpa coma noutros tempos. Chega o final Final de festa inevitable, todos arriba e todos a unha e non foi unha consigna popular, senón ese punto de certa catarse que chega no final de todo espectáculo e que tan domesticado ten Gayoso con ese invento do candil. Baixo a carpa hai menos floritura, pero hai máis marcha. Para quen pensou que a música remataba aí. Erro. Choque cultural complementario. Sae un dos gaiterios de toda a vida e entra nun DJ que sobre os ritmos e as músicas deixa ir declaracións sobre o asunto do Prestige que pasarán a esa historia universal que Borges tentou en escribir sen coñecer, cando menos, dous dos capítulos dos últimos tempos. Deste xeito, todos contentos porque a carpa, neste caso desde o exterior, demostra que hai lugar para todos e non hai músicas verdadeiramente incompatibles. Pasan máis cousas a diario baixo o alto ceo da lona. Pases de vídeo, exposicións de pintura, actividades para nenos. Un pode hasta gastar os cartos en enteirarse verdadeiramente do que a xente opina sobre a catástrofe do Prestige . Ler libros, mercar camisetas ou calquera deses obxectos que tamén nos definen. En realidade, case como un país completo da diversión. O máximo mundo de cores que anunciaba Disney, pero en carne e óso. Un máxico mundo de cores que paradoxicamente, vén do negro. Que alguén me contou cando neno que era a ausencia de cor.