Un horticultor de Viveiro custodia como oro en paño semillas autóctonas centenarias de «cebola do país» o nabos
VIVEIRO
Ignacio López Balseiro, de 66 años, lamenta el abandono de la tierra en uno de los valles más fértiles de Galicia: «O problema é producir porque vender véndese ben»
07 feb 2026 . Actualizado a las 21:42 h.Como casi todos los jueves de mercado desde hace más de cuatro décadas, Ignacio López Balseiro instaló ayer su puesto en la Praza Maior de Viveiro (también vende en el de Burela) para vender alimentos naturales producidos en su huerta de San Pedro. En esta ocasión despachó nabizas, repollos, acelgas, espinacas, lechugas, kiwis («unha froita que se dá moi ben na zona», dice) o calabazas. También flores. Productos «da casa de toda a vida» que las tendencias actuales definen como «de kilómetro cero». «No inverno hai pouca variedade», explica uno de los pocos horticultores que queda en Viveiro. Tiene 66 años y siente cercana la jubilación, pero lamenta el abandono de la tierra en el valle del Landro, uno de los más fértiles de Galicia. «O problema é a falta de relevo. O problema é producir, porque vender véndese ben», reflexiona, y apunta que, pese a las dificultades, siempre ha ido sorteando la competencia de los supermercados.
«Teño un traballador peruano, e se non fose pola xente que vén do estranxeiro, que quere traballar, aínda estaría todo máis abandonado», Ignacio López Balseiro, agricultor de San Pedro, en Viveiro
Tras probar fortuna con una explotación ganadera de vacas pintas, hace 27 años profesionalizó la huerta familiar montando invernaderos para complementar los cultivos al aire libre. Allí trabaja todo el año. «Temos unha terra boísima, pero non se sigue con ela e é unha pena. Pode ser a mellor do mundo que, se non se traballa, non dá nada», señala un hombre que comenzó a vender en la plaza cuando acompañaba a su madre. Tenía 12 años. De ahí que en su explotación custodie como oro en paño «sementes da casa» casi centenarias de cultivos tradicionales en la zona, como «cebolas do país», nabos, colas o repollos. Semillas que solo hay en puntos de Betanzos y por las que multinacionales del sector «pagan o que sexa». López, que afirma producir en ecológico, aunque sin certificación, lamenta que los pequeños productores «non pinten nada» para las grandes superficies al cosechar, por ejemplo, tomate, donde la producción estival es grande. «Xogan con nós porque non temos opcións. Somos pequenos e non facemos forza. Sería importante abastecer o comercio local, producir para nós», sostiene.
«A administración só pon pegas: ‘Isto non o fagas’, ‘isto non o produzas’, ‘isto non se pode’»
Opina Ignacio López Balseiro que el desapego al trabajo en el rural de Viveiro empezó a forjarse hace décadas, cuando desaparecieron los agentes de extensión agraria: «Viñan polas casas e axudábanche a todo. Sabían a que veciño lle sobraban sementes, a cal lle faltaban. Animábante a plantar isto ou aquilo. Eran case familia». Ahora en cambio, según expone, la administración es especialista «en poñer trabas». «Temos o lobo, o xabaril, que o arrasa todo e polo que eu non podo cultivar nada fóra..., e a administración só pon pegas: ‘Isto non o fagas’, ‘isto non o produzas’, ‘isto non se pode’», señala, y pone dos ejemplos: «Cando foi a praga da polilla da pataca só viñeron poñer multas en lugar de axudarnos. E hai pouco había un golpe con sarna en San Pedro. Debín chamar a vinte sitios e, uns por outros, ninguén se fixo cargo do animal, que o puido infectar todo», expone López, que colabora en el proyecto «ADN gastronómico Viveiro», impulsado por Lucas Requejo. Considera que, para que el rural tenga futuro, personal técnico podría enseñar a cultivar a los jóvenes. «A xente nova está perdida nisto», dice.