Querido Valadouro,
Dende o momento en que puxen os meus pés nas túas terras, souben que atopara un lugar moi especial. A túa beleza natural, as túas paisaxes verdes e os teus ríos serpenteantes fixéronme namorar profundamente. Cada rincón da túa xeografía conta cunha historia e eu tiven a sorte de ser parte dela.
As túas montañas maxestosas, que se alzan como gardiáns dos teus segredos, recórdanme a túa gran natureza. En cada paseo dos teus sendeiros, encontrei paz e serenidade, respirei aquel aire máis puro e escoitei aquel canto dos paxaros que enchen a vida dos teus bosques.
As túas tradicións e cultura, transmitidas de xeración en xeración, son un tesouro inigualable. A calor da túa xente, a súa hospitalidade e amabilidade, fan que calquera se sinta como na casa. Deleiteime coas túas festas e celebracións, onde se reflexa a alegría e o espírito comunitario que te caracteriza.
O Valadouro, es o lugar onde o tempo parece deterse, onde cada día e unha nova oportunidade para descubrir as túas marabillas e redescubrirse un mesmo. Gárdote no meu corazón, e cada vez que penso en ti, un sorriso se debuxa no meu rostro.
Grazas por ser o refuxio da tranquilidade, un remanso de paz, e por mostrarme que a beleza verdadeira reside na simplicidade e a autenticidade. Prometo volver a visitarte e seguir explorando todo o que tes para ofrecer.
Con todo o meu cariño.
Cecilia Reigosa Montero
* Carta ganadora en el Concurso de Cartas de Amor de la galería Terra Branca, de Ribadeo.