Nerea Barros: «Sempre hai problemas para botarme de aquí»

A picheleira, pregoeira do Apóstolo, di que os veráns son «area, praia e Galicia»


Dúas horas antes da cita con La Voz, Nerea Barros (Santiago de Compostela, 37 años) xa está na terraza. O encontro prodúcese o día que a súa cidade ten máis cor, o 25 de xullo, nun dos seus recunchos de acougo, a cara traseira da Moa, na rúa San Pedro. A actriz, aínda coa pel de galiña despois de dar o pregón das festas do Apóstolo, vive un momento especial na súa carreira.

-Como foi a sensación de falarlle a todo Santiago?

-Un privilexio, unha honra. Un dos días máis emocionantes da miña vida. Sobre todo, para una picheleira de sempre coma min, que medrei aquí. A cidade aportoume ese saber estar, coñecemento e diversidade cultural que ten. Apetecíame tanto falarlle aos picheleiros desde o corazón, do que eu sinto con Santiago... É a miña esencia, o meu punto de anclaxe á terra.

-Canto tes de picheleira?

-Todo. Polo meu sangue corre o granito e o musgo de Santiago. Hai veces que o boto moito en falta, teño moita morriña.

-Esta terraza da Moa quítache algo desa morriña?

-Moitísima. Dáme moita alegría.

-Por que?

-É un dos meus restaurantes preferidos de Santiago e esta terraza é unha das que levo no corazón. Linda con Belvís, que cos demais parques son algo único que temos nesta cidade.

-Si que che gusta este sitio...

-É que ten un punto moi aberto. Non deixas de ver as cosas de arredor e á vez ten unha cousa moi persoal, moi auténtica. A verdade, sempre hai problemas para botarme de aquí.

-E que adoitas tomar?

-Un viño tinto que me recomenda Manolito, o que máis os coñece neste restaurante. Logo, tamén me gusta desde un auga ou refresco con xeo ata un mojito. Non adoito beber moito alcohol. Realmente, podo pedir unha copa e pasar toda a tarde con ela.

-Cales son os recordos dos teus primeiros veráns?

-Para min os veráns son algo indiscutiblemente relacionado coa area, a praia e a costa galega. Ata os 14, os recordos máis bonitos son na praia de Cabío e as calas desa zona da Pobra. A partir dos 14, a praia de Castiñeiras, ao carón de Ribeira, e a do Vilar, unha das miñas preferidas xunto a de Nemiña.

-Como foron aqueles meses de sol durante a adolescencia?

-Moi divertidos. A relación da pandilla coa area, co sol e coa auga é marabillosa. Xogas todo o día, sobes nunha barca, camiñas dun lado a outro. E todo con esa adrenalina da adolescencia de querer que chegue o verán canto antes para gozalo.

-En que está a traballar agora?

-Pois acabo de rematar O sabor das margaridas, unha serie en galego; está próxima a estrea de Sol y luna, unha coprodución galega e dominicana; tamén a estrea de Morir para contar, un documental de Hernán Zin sobre os reporteiros de guerra no que dirixín e produción unha pequena parte; e estou a piques de rodar unha miniserie sobre Diana Quer.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

Nerea Barros: «Sempre hai problemas para botarme de aquí»