«A Roda nunca cantará en castelán»

VIGO

XOAN CARLOS GIL

O fillo e sucesor do mítico Fito considera que os temas clásicos do grupo «xa son himnos dos galegos»

16 sep 2021 . Actualizado a las 01:05 h.

O día que enterrou ao seu pai Fito, o que era a cara, a alma, o chorro de voz de A Roda, todos os integrantes do grupo sinaláronlle: «Agora tes que ser ti o xefe. Pasei de non facer a cama a coidar dos que eran os meus compañeiros, a dirixir A Roda», conta Alfredo Dourado (Vigo, 1975), humor espontáneo, grande conversador, bo contador de historias e baixista dun grupo que ten deixado para a historia himnos populares de Galicia. Pousa pousa, O Gato, Andar miudiño son títulos que herdou, que lles reclaman nos concertos e acompañarán sempre a A Roda, aínda que a segunda xeración teña subidos uns chanzos na formación musical e o demostre nos seus traballos.

Pero Alfredo non renega de nada na historia do grupo, que é Medalla Castelao ou Premio da Crítica. Todo o contrario, aínda que sinta que a casualidade o levou onde está. «Eu era un pijo dos Jesuitas de Vigo. Se non tiveran coincidido a miña nai e Fito unha noite no mítico pub Ton Jones, eu non sería músico». O rostro da histórica voz cantante de A Roda preside nun póster todos os ensaios do grupo. Alfredo, que xa nacera antes de que a súa nai e Fito se coñecesen, fala del como un pai, e dela como o verdadeiro motor do grupo, a que entendeu que aquelas cancións nadas ao redor dunha mesa redonda, que deu o nome ao conxunto, tiñan moito percorrido.

«A Roda era Fito, coa súa imaxe brutal, a súa voz imposible de imitar. Era auténtico. Eu son de pega, son Balbino», tira de ironía para tomar prestado o personaxe de Neira Vilas que se presentaba coma «un rapaz de aldea. Coma quen dis, un ninguén».