Silvia Longueira é xornalista
31 mar 2002 . Actualizado a las 07:00 h.Probablemente, entre os recipientes nos que se almacena a memoria exista unha razón diferencial. Algúns habitan no maxín a través da alegría ou da dor, outros son activados a partir de sensacións e estímulos, e en certos casos hai exemplos excepcionais que nos transportan cara unha realidade íntima que existiu nun tempo convulso e nunca antes se nos fixo explícita. Expediente Artieda é a estructura dunha realidade que, algúns, gardamos na rexión íntima e desolada da nosa memoria. Entre algunhas das súas liñas cocíñanse sutís sacudidas que trazan as lindes dun desenlace que convierte en partícipe ó lector. Mais hai outra banda de coñecemento que acompaña e arroupa a intriga descrita por Luis Rei, e aí é onde está o deleite da obra: nos pensamentos que algunha vez percibimos e non somos capaces de darlle contido a través das palabras. Pensamentos como os de María, que precisa pór en orde o seu espacio físico para ter en orde o seu corazón. Ou a vulnerabilidade emocional de Cosme que non espera de si mesmo máis que morrer. E todo ilo transportado en dous niveis temporais. Por unha banda, os sucesos que marcan a realidade cruel do país; por outra, o tempo real que marca a novela e que se nos achega con facilidade á razón destas xentes que parecen seren protagonistas dunha cotidianeidade perto á nosa. Como gozo persoal, está o espacio xeográfico que nos regala o autor. Unha pequena xoia que fai que recoñezamos parte do relatado durante a nosa infancia e poidamos pisar rúas e praias que despareceron coa nosa xuventude. Nunca pensamos que foran espacios cheos de importancia, máis aí están. Son agora tan próximos que xa non terán forma de fuxir dos lugares íntimos da nosa memoria.