CAMILO FRANCO CRÍTICA DE TEATRO
16 feb 2002 . Actualizado a las 06:00 h.Hai algunhas ocasións, pero non moitas, nas que as obras teatrais están feitas dos materiais da vida: un pouco de memoria, algunha vontade, moitas inseguridades e manías soltas. Un pouco de todo e sen grandes palabras. Ese é o solar no que medra o Binomio de Newton. É un solar cunha sentimentalidade renovada, que comeza case como un pequeno xogo de palabras e que, como se desfán as prendas de lá, vai espindo o carácter e as motivacións dos personaxes. Este Binomio é un texto de intesidade literaria, de comedia de palabras. Tamén é un texto de profundidade sobre as cousas cotidianas. É unha peza que serviría para demostrar que dúas xeracións teñen máis cousas en común do que as apariencias indican. Pero esto, como as apariencias beckettianas da montaxe, é só un aspecto parcial, unha parte dun todo que quere devolverlle ó espectador as cousas que se agachan baixo as formalidades, baixo as decisións, baixo as renuncias ou as fuxidas. Obra natural O Binomio é unha obra natural. Escrita sobre as cousas de tódolos días e interpretada con naturalidade. Sen renunciar ó humor e sen deixar que este cambie o carácter das cousas. É unha montaxe para colocar as pequenas palabras no lugar que lle corresponden: un lugar no que non podemos gañar, pero tampouco estamos derrotados por completo. Os personaxes padecen certamente dunha enfermidade ben común sen cura e sen extrema unción. Padecen das cousas de vivir e non hai posibilidades de sobrevivir a eso.