Bieito Ledo: «Eu xa estou na tardiña»

Falamos co editor, que está a piques de sacar novo libro, sobre literatura, a nosa lingua e algunhas cousas máis...


Bieito Ledo (Padroso, Xunqueira de Ambía, 1944) é o compañeiro co que comerías todos os días, se puideses, e non deixarías de coñecer historias novas aínda que mantiveses o costume durante un ano. Ou dous. Cada parrafeada remata sempre cunha risada profunda. Así dá gusto. Por certo, está a punto de sacar un libro cheo desas historias; así que, atentos.

-Ten un nome e un apelido luminosos.

-Si. Teño un amigo que me chama Benito Alegre. E outro, Benedictus Laectus.

-É vostede ourensán, como case todos os de Vigo.

-De Padroso, que foi a miña primeira universidade. Alí pasei os doce primeiros anos da miña vida e alí aprendín a falar, a escribir; onde gravei os sons, os olores, os sabores. Daquela eramos sesenta habitantes, agora creo que hai oito. Eu acudo con frecuencia.

-E despois...

-Despois tiven outra segunda universidade, tamén de doce anos, no seminario de Ourense, onde coñecín o meu grande amigo Antón Pulido.

-E ordenouse?

-Si. Fun crego e misei tres meses en Santa Comba de Bande. Logo marchei dous anos a Vilardevós. Alí sacámoslle o medo á xente. Diciámoslles que o ceo e o inferno, de existiren, existían dentro dun. O que fai agora o papa Francisco é o que faciamos nós naquela época. Falo do ano 1970.

-E por que deixou o sacerdocio?

-Por disensión con monseñor Temiño. Marchamos cinco para Valencia. Tres puxéronse a traballar de varredores pola noite, outro de mozo de carga e eu era o empregado de fogar. O que máis me gustaba era lavar os calcetíns. Lembro que saiamos os cinco e socializabamos ás laranxas, ha, ha. Non debía ser pecado roubar para comer.

-Tempo despois fíxose libreiro.

-Si. Pensei se plantar a libraría en Santiago ou en Vigo. Daquela só había universidade en Santiago, así que seguro que ía ter máis éxito alí. Pero puido máis a ría que a catedral.

-E xa vigués.

-Si. Afilieime ao Círculo Ourensán Vigués, que chegou a ser a sociedade máis dinámica de Vigo. E logo creamos os premios da crítica, que xa levan 41 anos.

-Coñeceu vostede a toda a intelectualidade da época. Quen o impresionou máis?

-Filgueira Valverde, don Ramón Piñeiro e Álvaro Cunqueiro. Os dous últimos anos, nos que eu era director de Galaxia, mantiñámoslle o apartado de correos. El estaba pensando en escribir outra novela e eu ía todas as semanas e preguntáballe: «don Álvaro, como vai esa novela?».

-Vostede está a piques de sacar ao mercado un libro.

-Eu editei un libro de relatos curtos no 2006 que se chama Aconteceres. E agora estou imprimindo outro que se chama Cavilacións, e son 55 relatos breves, gran parte deles localizados na miña terra matria, e a outra parte en Vigo. Fíxome un prólogo o profesor Alonso Montero, e Antón Pulido a portada. Dalgunha maneira é a continuación do libro anterior. Tratei de expresar as miñas vivencias e aparecen dende Cunqueiro a García-Sabell, Laxeiro, Ben-Cho-Shey, Sixto Seco...

-Que hai que facer para revitalizar o galego?

-Eu penso que a última lei de normalización foi un erro. En canto o galego non sexa a lingua vehicular nos primeiros anos da educación vai ser imposible frear o abandono da xente nova.

-Defina Galicia.

-É un territorio por soñar e por facer en moitos aspectos.

-Agora defínase vostede.

-Son un humanista, idealista e utópico.

-Que tal cociña?

-Cociño algo. Cocidos, guisos...

-Divírtese máis cociñando ou comendo?

-Máis divertido é comer. Para min, xantar non é engulir, senón unha especie de cerimonia onde se come e se bebe lentamente humanizando todo con palabras. Eu tiven a satisfacción de comer con persoeiros como Cunqueiro, Del Riego, Carlos Casares... Comer con eles era un pracer.

-Celta ou Dépor?

-Celta. Os de Ourense somos todos do Celta. Pero quero que o Dépor suba.

-Ten Facebook e esas cousas?

-Teño, pero úsoo pouco. Rouba moito tempo e achega pouco. Non me gusta.

-De que se arrepinte?

-Globalmente, de nada. Teño a satisfacción de ter queimado a vida e xa estou na tardiña. Bastante satisfeito do meu proxecto vital. Síntome socialmente querido e penso que tamén correspondo. Agora teño unha netiña, que é miña felicidade. A vida está apoiada en catro piares: a familia, os amigos, a profesión e a proxección social.

-Que tal dorme?

-Durmo moito e profundamente.

-Unha canción.

-Floreceu un caravel, con música de Antonio Luis Pulido, letra de Modesto Hermida e cantada por Antón Pulido.

-Que é o máis importante na vida?

-Querer e que te queiran.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Bieito Ledo: «Eu xa estou na tardiña»