Roberto Varela: «Os aries nunca miramos atrás»

O exembaixador en Uruguai e exconselleiro de Cultura pasa as vacacións preto de Cambados


O exembaixador en Uruguai, exconselleiro de Cultura e ex moitas máis cousas, pasa as vacacións preto de Cambados, onde me cita baixo un magnolio ao carón do pazo de Fefiñáns. O marco non pode ser mellor. E a charla seguramente tampouco. Roberto Varela (Meaño, 1959) é o tipo que cita a Hegel e a Mick Jagger case na mesma frase. Imposible aburrirse nunha conversa na que a palabra (e a idea) máis fermosa e xusto a que pecha esta entrevista.

-Deixou a embaixada de Uruguai. Que fai agora?

-Dende hai tres meses son o director xeral de Relacións Culturais e Científicas do Ministerio de Asuntos Exteriores. Dedícome a facer o que me gusta facer, que é xestionar cultura. Estou moi contento porque difire moito de ser conselleiro de Cultura, onde sempre estás máis exposto. Este é un traballo máis discreto.

-Parece que está máis cómodo nun segundo plano.

-Non se pasa moi ben levantándose da cama cando es conselleiro e pensando a ver que din de ti, en que lea te acabas de meter... A verdade é que tamén te fortalece. Non me arrepinto nada daqueles anos.

-Entón, agora vive en Madrid.

-Si. É onde residimos os diplomáticos cando non estamos no exterior. Eu confío en volver a saír fóra en tres ou catro anos. -De todos os destinos que xa tivo, a cal lle gustaría volver?

-É difícil. Houbo países complicados, como Kuwait; Alemaña foi fascinante, aínda que é un país frío. Teño bos recordos de Nova York, aínda que ten unha parte escura... Quizais onde mellor vivín, a parte de Galicia, foi Uruguai. Agora, experiencias sácaas de todas partes.

-Nova York ten unha certa imaxe como que é o centro do universo...

-Si. Pero ten as súas trampas. Nova York dáche a sensación de que pertences alí dende o primeiro día. Pero se te pilla atravesado, neses días de neve nos que non se pode saír a rúa... As amizades son máis superficiais, a xente mídete polo que tes máis que polo que vales. En Nova York podes sentirte extremadamente libre, pero non hai peor sitio para sentirse só.

-Di a Wikipedia que tamén é filosofo. Como se chega a ser filósofo?

-Pois aprobando todas as materias da carreira de Filosofía. Estiven a punto de exercer de profesor. Funme a Alemaña para aprender o idioma e ler a Hegel e logo dinme conta de que Hegel non se pode ler nin en alemán, do difícil que é. Gústame pensar. Con música. Sobre o sentido último da vida. Faime reflexionar moito a morte.

-E agora que está de vacacións, que lle gusta facer?

-O que máis fago é quedar con xente, ir a cear cos amigos. A verdade é que teño unha axenda moi comprimida. Non son nada de ir á praia.

-Algunha afección máis terá.

-A fotografía. Publico fotos porque me gusta moito. Sempre levo a cámara (e mostra unha cámara pequena e compacta), aínda que o verán non é cando hai mellor luz. E a música. Antes facía casetes para os meus amigos e agora fago playlists. Son moi afeccionado á música clásica pero tamén ao rock.

-E o fútbol?

-Non me interesa nada.

-Que foi o último que mercou?

-Estas gafas de sol.

-Con quen destes iría antes tomar unha caña: Errejón, Amancio Ortega, David Diverxo ou Messi?

-Con Messi non. Hummm.... con Amancio Ortega.

-Para que pagara el.

-Non, ha, ha. Como personaxe paréceme moi interesante, aínda que para tomar unha caña todo o mundo ten interese. Ata Messi.

-De que se arrepinte?

-Supoño que de dicir algunhas cousas sen reflexionar antes, de deixar a carreira de piano, de non estudar árabe cando estiven en Kuwait... Pero eu son aries e os aries nunca miramos atrás.

-Dígame un verso.

-El deseo es una pregunta cuya respuesta no existe, un árbol cuya hoja no existe.

-Conte unha falcatruada que fixera de pequeno.

-Fixen a primeira comuñón dúas veces. A primeira foi sen que o souberan meus pais. Puxéronme unha chaqueta e uns zapatos de charol e colleume un fotógrafo que estaba por alí e levoume para facer a foto. A segunda foi a de verdade. Así que teño dúas fotos.

-Sabería facer unha tortilla de patacas?

-Si, ho! E ademais moi boa porque sei un truco da miña nai.

-Cónteo.

-Non. Comprenderá que non a podo traizoar.

-E unha paella? Faríaa?

-Non. Iso non. Nin de sobre.

-Ten tatuaxes?

-Ai! Pode ser.

-Unha canción.

-Like a Rolling Stone, de Bob Dylan. É a que máis veces escoitei na miña vida.

-Que é o máis importante na vida?

-Amar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Roberto Varela: «Os aries nunca miramos atrás»