Cemiterio


Sentada nunha mesa daquela cafetería, cos ollos humedecidos pola carraxe, a nai da falecida Diana Maroto esfórzase para non seguir saloucando. Consegue manter a calma uns segundos. Camélia V.?P. escoita o seu relato moi apesarada, exprimindo a rabia entre os puños.

-A xuíza vai impedir a incineración.

-Non podo crelo- responde Camélia V.?P.

O camareiro trae dous cafés. As mulleres permanecen caladas o tempo que emprega en colocar as cuncas sobre a mesa.

-O asasino segue cambiando de versión- engade a nai-. Chegado o caso, a xuíza dixo que poderá ser necesario reclamar a exhumación do cadáver para buscar probas. Por iso Diana vai ter que quedar aquí.

Na mesa máis próxima, unha parella concéntrase na lectura do xornal. O home coloca os lentes sobre o nariz e vai directamente ás páxinas deportivas.

-¿Cando será o enterro?- pregunta Camélia V.?P.

-Mañá. Ás seis e media.

-Ese criminal merece estar morto. Primeiro, dixo que a matara cun golpe na cabeza. Despois, que a acoitelara coma se fose un coello. ¿E agora que?

A nai suspira antes de falar.

-Onte pola tarde apareceu unha escopeta no río.

-¿Tamén lle disparou?

-Iso parece. Cada día que pasa todo isto me supera. Non podo máis.

Camélia V.?P. bebe un sorbo de café. Está moi quente. O home do xornal míraa de esguello. Deduce a súa profesión.

-Oxalá que esa besta se pudra no cárcere.

-Pobre filla. Eu só quería levar os seus restos comigo a Brasil.

Algúns clientes decátanse daquel pranto silencioso. Ao pouco, as miradas transfórmanse en comentarios a media voz que se van mesturando co estrondo da máquina de café. Na televisión, David Bowie e Mick Jagger fan unha versión de Dancing In The Street moitos anos atrás. Noutro momento, Camélia V.?P. tería reparado no curioso baile da parella, pero agora segue acariñando a man dereita da nai. Está fría e treme lixeiramente. Bícalla contendo as bágoas e a nai sorrí con amargura.

-E agora obríganme a enterrala aquí - engade.

Camélia V.?P. non sabe que responder. Entende que non hai consolo, que sobra calquera palabra. Todo é inútil. A súa propia vida parécelle irrelevante e séntese estúpida polos padecementos que no seu momento lle confesou á amiga asasinada. Nada é importante ante a morte. Deixa que a nai atope folgos para continuar falando.

-Non o esquecerei xamais. Grazas por todo, Camélia.

Aquela frase simple e sentida, chea de significado, fica pendurada do aire uns instantes eternos. Camélia V.?P. volve apertar os puños baixo a mesa.

-Nunca máis quero oírte dicir iso. Nunca- respóndelle.

-Sei o traballo que vos levou colocar todos eses petos nos bares do barrio, nas perruquerías, nos locutorios. Pero ti sabes igual ca min que eses cartos non eran suficientes. Non me chegaban para pagar os gastos da repatriación.

O teléfono móbil da nai empeza a vibrar sobre a mesa. Volve sorrir con tristura e silencia a melodía apertando un botón.

-Hoxe non quero falar con ninguén. Só contigo.

De novo, Camélia V.?P. colle as mans da nai entre as súas.

-Grazas.

-Oxalá Diana recibira todo o apoio que me estades regalando vós. Xa ves. Estes días non para de soar o móbil. Venezolanos, arxentinos, senegaleses. Todo o mundo quere axudar, pero xa é tarde. O concello vaise encargar do enterro, e a Xunta vaime pagar a viaxe de volta a Brasil.

-Mereces toda a sorte do mundo.

-Non podo aceptar o diñeiro que deu toda ese xente. Necesítano.

Camélia V.?P. prende un cigarro.

-Entrégalle eses cartos á túa neta en São Paulo- fala con moita firmeza-. Que algún día os empregue para vir a Oregón e visitar a súa nai no cemiterio.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos

Cemiterio