DENDE ESCANDOI
25 feb 2006 . Actualizado a las 06:00 h.NESTA tarde de máscaras, como vén sendo costume case desde o principio dos séculos, sairán á luz de novo, en feliz harmonía e sen poder ocultar baixo os disfraces nin as súas mans de xente pequena nin ese tesouro que é a alegría dos nenos, todo tipo de bruxas e condesas, de gatos e ratos, de monarcas e dragóns, de pastores e lobos, de piratas, magos e cabaleiros. Pero a felicidade nunca é completa. Coñezo unha fada, por exemplo, que leva toda a semana preocupada pola posibilidade de que a nai, por culpa dun catarro, non lle deixe saír hoxe da porta para fóra. E que a min, cunha bóla de cristal que lle regalaron, ameaza con converterme nun sapo, como se fose o responsable de que enfriase tanto o inverno. Xa lle dixen, de todas formas, que a bóla de cristal, para iso que ela pretende, non serve; que non está pensada para poñer as persoas máis feas, senón para contemplar, a través do vidro da esfera, lugares que non aparecen nos mapas, e así ver se nesas cidades en miniatura, sobre as que cae con música a neve, aínda queda algo de un mesmo. O único que non lle contei é que cando miro, a través do cristal, esa vila nevada da bóla, que é coma un castelo de xoguete, ás veces creo que dela sae a cabalgar un estraño e bravo capitán de guerra: o mesmo príncipe de dúas cabezas que outro día de entroido, sendo eu neno, vin pasar, camiño do mar, nunha besta rubia... (E desculpen a melancolía. É porque xa vai alá outro ano máis da vida, polo moito que corre o tempo.)