«Ningúen me chamou, pero eu vin porque sen dúbida había unha voz misteriosa que me chamaba. Agora estou soio en Tains». Así escribía o fillo de Vázquez da Xesta cando iniciou a viaxe a aquel pobo imaxinario. Ía camiño de Tains fuxindo dunha realidade que o asoballaba. Nas aulas de Compostela, aquel rapaz de Teo, Gonzalo Rodríguez Mourullo, aprendía unhas leis e unha xustiza que non tiveran coa súa familia. Ás ideas, a maneira de camiñar coa súa xente, cos seus veciños, obrigaron a seu pai, Xosé Rodríguez Vázquez, a fuxir. Veu como morrían compañeiros de cárcere e plantou, en palabras do historiador Carlos Fernández, «raíces de liberdade» nunha terra que traballara con eficacia e honestidade. Mourullo viaxa a Tains, «ese pobo que era alongado e non ancho, como esta carta», deixou escrito os lectores do seu libro, adiantándolles: «Estou convencido de que non pararei moito máis tempo eiquí». Cumpriu o prometido e seguiu o seu camiño, tal vez na procura dunha meta, como aquel camiñante ó que aconsellaba Kavafis: «Ten sempre a Ítaca na memoria,/ chegar alí é a túa meta./ Mais non apures a viaxe,/ mellor que se estenda longos anos...». E Mourullo seguiu. Os que o coñecen din que é «un dos mellores penalistas de España». Desde Tains, o rapaz de Teo anuncia que segue: «Pois se ben é certo que o camiño está seguido a vir de, non é menos certo que o camiño tamén está seguido a ir cara». Tains segue presente, como Itaca, pero é mellor non apurar e «na túa vellez arribar á illa,/ sen esperar que Ítaca te faga rico./ Ítaca regalouxe unha fermosa viaxe». Tains regaloulle a Mourullo, regálanos a todos, unha fermosa viaxe.