Diante das fervenzas de Ameán

Gonzalo Trasbach (IN) SOMNIUM

SANTIAGO CIUDAD

CARMELA QUEIJEIRO

26 sep 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Baixa preguiceira a corrente do río entre os cantos, cando entras pola beira do sombrío cauce. Soa a música da auga. Reina un silencio de seixo, pese ao murmurio das follas. Todo parece inmóbil, semella un lugar doutro mundo, doutro tempo. Hai unhas boas castañas no sendeiro. O musgo está verde nas rochas pequenas. Nas pedras máis grandes resiste vivo baixo a sombra e ao lado do frescor do leito. Sentas nunha longa rocha mirando para as tres fervenzas de Ameán, aos pés de Cures. Pingan as tres coma se fosen fontes, unha sobre a outra e esta sobre a terceira, as tres paradas na fonte dun xardín castelán ao final do verán. Forman tres redondas piscinas de granito. Pingan pingueira a pingueira para que ti durmas, para que soñes na calma desta tarde de setembro.

Dígovos, compañeiros, que soñei que, desde a capela do Sanmartiño, descendín polo vieiro entre as fincas, arestora case todas desbrozadas, até a fonte das Certaíñas. Así pois, regresaba a ese manancial que tiña fama entre nós de dar unha auga fabulosa, prodixiosa. Sóubeno que era así despois de facer unha cunca coas dúas mans e sorber aquel fresco líquido. Notei que era tan fino ou máis que as señoritas que nalgún tempo habitaron o Pazo de Agüeiros. Talvez, pensei, que era pola delicada textura da súa pel pola que os máis vellos da nosa e das aldeas veciñas dicían que prolongaba a vida nunha medida directamente proporcional á cantidade que se beba durante o ano.

E logo lembro que soñei que estaba sentado diante da porta da casa do noso avó escoitando a conversa que mantiñan dous veciños máis vellos co tío José, o único irmán da nosa nai. Os de máis idade sostiñan que as terras da Agra entre as Certaíñas e As Cabadas pertenceran moitos anos atrás ao Pazo e que foi o dono deste quen mandou construír a capela e á vez conservar a fonte que nacía xusto debaixo do humilde adro do templo. Un deles contaba que o señor González del Blanco, que desempeñaba un cargo de moita relevancia na catedral de Santiago de Compostela, tiña dous galgos moi veloces aos que lles ensinou a ladrar en latín. E que da súa velocidade extraordinaria daban testemuña as numerosas carreiras que tiñan gañado no canódromo de El Pardo, na capital de España.