De nosoutras, as Circes desta terra húmida, as que espreitamos os mundos, donas dos nosos destinos:
Señora prudentísima, Begoña, a nosa Penélope, as ondas enormes aínda baten en nós, as que recollemos os novelos que quedaron ciscados logo da súa marcha precipitada, despois dun adeus prematuro que deixou os fíos pendurando do bastidor. Furiosas, este mar con nome de pai teima en tragarnos, en turrar de nós cara ao fondo, en deixarnos encadeadas a ese silencio rouco onde moramos as sereas, que, amordazadas, obstinámonos en cantar. En que escoiten a nosa voz.
Nós tamén navegar. Malia todo. Malia renxer o casco dun bote que ás veces ten o tacto do papel e semella que está a piques de se esfarelar entre as nosas mans. Malia que o vento zoe nesta e noutra dirección, confundindo os instrumentos, obrigándonos a desfacer camiño sen nós sequera sabelo. Malia a chuvia doente que entra por calquera grecha deste barco construído nun estaleiro de afectos entre irmás.
Bogamos, serenísima señora, facendo quendas no bastidor no que comezou a bordar esta tea que nos deixou en herdanza ao marchar. Picamos os dedos coa agulla. Pero o sangue non nos arreda. Estamos afeitas a que nos lembre a nosa condición. O tecido medra, paseniño. E nel imos engarzando cunchas de nácara cando as ter.
Por fin divisamos a vosa Ítaca. Esa terra orgullosa en Fontiñas que dende agora leva nome de muller. Unha fraga húmida onde poder abrigala con esta tea que nunca se remata de tecer.