Hai alguén empeñado en acabar co libre albedrío de todos os que vivimos na vila. O tipo practica o marketing de guerrilla. Aparece e desaparece coma unha pantasma. Aparco o coche, fago a compra e cando volvo está o panfleto no limpa. Miro arredor: nin rastro do activista. Nada. Todo está en calma. Do outro lado da rúa o garda civil adscrito ao xulgado consulta o reloxo, despois volve describir infinitos círculos concéntricos.
Non é a primeira vez, nin a segunda, que o papel aparece no meu parabrisas. «H. Vidente. Conozca su porvenir: su futuro económico, amoroso...». Busco unha papeleira e métome outra vez no día. Estou convencido de que a vida reparte as cartas (as mellores e as peores) pero que só nos corresponde a nós xogalas. E aí está a liberdade, precaria, pero radicalmente innegociable. Como proba irrefutable, sirva o que vou contar no seguinte parágrafo.
Contra finais dos anos setenta, nunha parroquia próxima á miña, vivía un señor con fama de meigo. Ata a súa casa peregrinaba xente de toda a comarca: crédula nalgúns casos ou, en moitos outros, simplemente desesperada por circunstancias adversas. No medio daquel rebumbio de medos, aquel home desenvolvía o seu negocio empregando as artimañas máis choqueiras. Unha delas tiña que ver co galpón no que consultaba. Mentres atendía a clientela, unha súa irmá encargábase de acender e apagar un interruptor dende outra estancia anexa. Aquel ir e vir da luz da lámpada eran, segundo o meigo, a forma que tiñan de se expresar os defuntos.
Mais aquel oficio, ademais de cartos a moreas, tamén lle deu sobresaltos. O máis comentado foi a tunda que lle deu un mozo de Cabaleiros, canso de ver como todos os meses lle sacaba os cartos a súa nai. Medio desconxuntado e implorando clemencia, o adiviño preguntou o motivo da choiva de labazadas.
-Se foses meigo, vías vir as trompadas!
Respiren, traguen saliva e saian á rúa xogar a súa partida. O futuro non está escrito en ningún parabrisas.