Botóns de apagado

Camilo Franco (camilo.franco@lavoz.es)

SANTIAGO

A maratón de Cineuropa é un vicio de resistentes

29 nov 2012 . Actualizado a las 12:16 h.

CINE | MARATÓN CINEUROPA

Trasnoitar é un deporte. Non se pode practicar a diario. A maratón de Cineuropa é un vicio de resistentes. Neste sentido é moi galega. Hai que sentarse e asomarse ao balcón que dá ao outro lado. Sentarse e agardar que as condicións obxectivas non se fagan valer cando un espectador leve tres longametraxes por diante dos ollos. A outra condición, subxectiva, é que somos moi obedientes. Do mesmo xeito que falamos da televisión como se non tivese botón de apagado, pensamos que unha maratón é para facela enteira. Somos como os entrenadores bascos: resultistas.

Queremos saír no álbum cun pé de foto que diga resistiu a maratón completa. Queremos colgar no facebook esa medalla para likeos inmediatos. Pero quizais poidamos ser rebeldes aos resultados como deberiamos ser rebeldes coas convencións. Non é necesario agardar a que chegue a mañá para saír. Poderemos abandonar polo medio coa fronte ben alta e recordarlle ao mundo que o importante é participar, porque o mundo non o fan os que soportan as normas senón os que converten as súas decisións en argumentos.

Cineuropa vaise despedir con Wellington, un especialista en decisións. Sempre fun máis de Mambrú, é dicir de Lord Marlborough, que se apelidaba Churchill, e de quen a canción popular fixo un personaxe a media distancia entre Godot y Raskayú. Pero o que toca no festival é Wellington e o seu xeito de guerrear en España que non ten nada a ver coa maneira en que The Beatles guerreaban nun autobús nesa película para televisión que acabou co título de Magical Mystery Tour. Algo en común tiñan: eran todos moi itinerantes pero sempre volvían ao lugar de orixe porque ese é o grande misterio: por moito que te mates a correr nunca saes do mesmo lugar.