De neno non soñaba con cabalos amarelos nin con nenas de ollos calidoscópicos, nin con emocións de indución química. De neno os cabalos poboaban o meu universo porque había que ir con eles ao monte e termar deles: eran moi dados a pensar que en calquera outro lugar estaban mellor que no lugar que estaban. Exactamente como a xente.
Cando as cousas lle quitas a caspa mítica quedan como son. E adoitan ser grandes suficientes sen toda a prosa dos tempos idos, nin os cualificativos sobre o máis que ou o mellor que. Lou Reed está moi necesitado de que lle tiren a todo ese verniz mítico porque cada vez que explican iso deixan de explicar que é un músico con altibaixos e un poeta constante. En máis dun sentido o seu interese está xustamente niso: é humano e se deixa levar por tantas cousas que algunhas non o levan á boa música. Pero resiste que, creo, é o que importa.
Hai un vello dito que circula por case todos centros de traballo que asegura que non se debe mesturar o sentimental e o laboral. Este dito non reza para o campo; aí ou van xuntos ou non hai cristo que aguante.
Nos casos artísticos pensabamos que tamén. Que era mellor que as parellas actuasen por separado: John & Yoko, Víctor & Ana, pero sempre hai excepcións e iso é que o fai que a vida ofreza algunhas sorpresas para ben.
Laurie Anderson xa pasou por Santiago e esta muller non ten a mítica mediática que leva con el Reed. Ela é heterodoxa e capaz de de mesturar na mesma hora narrativa, improvisación e algunhas revisións de pezas clásicas de Lou Reed.
The Yellow Pony and other songs and stories non será un concerto normal. Poderemos ver a unha artista inquieta e pouco afeita a atarse ás convencións e poderemos ver a un Lou Reed máis sosegado, menos pendente de ser ese mito do rock no que o convertiron e que, seguramente, non pretendía.
Ben podería ser o concerto máis singular deste verán que anuncia moita clase media de rock and roll, moita guitarra e moita suor, pero case ningunha sorpresa.
Ademais, aínda que os desenganados aseguran que xa non quedan, aínda hai boas causas. Causas que merecen a nosa atención que, como estamos nunha sociedade capitalista, podemos codificar como se fosen cartos. Porque non sempre hai lugares mellores nos que estar e resulta perfectamente natural que os cabalos non o saiban. Pero nós non somos cabalos.