Ritmo enferruxado

Pablo Nogueira Campo

RELATOS DE VERÁN

31 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Un corazón de aceiro enferruxado deu en latexar a contratempo. Torpe. Sincopado. Obtuso. Semellaba talmente coma se tivese dificultades para percutir co seu habitual swing. Ese mesmo que artellaba nos luídos parches da batería do senlleiro club de jazz onde adoitaba tocar os xoves pola noite. Un soño grandeiro escorregoulle polas pestanas até converterlle as pálpebras nalgo moi pesado. Tanto como o aceiro da trompeta que bisbara melodías enguedelladas no silandeiro fío da paixón. O piano acubillaba un remanso de paz. A sintonía soaba ceibe ate que o músculo cardíaco non puido máis.

Non foi quen de resistir o empurre rítmico dun concerto de grande intensidade. Cesou de golpe. O compás crebouse pola metade. A partitura caeu ao chan con desleixo.

O balbordo ergueito por un público abraiado que batía as palmas con afervoamento para premiar o esforzo enriba das táboas, mudou axiña en troques dos murmurios. A preocupación asolagou o ambiente. O son das sereas resoaría de alí a pouco en cada un dos recunchos do local.