«Ay que conso». A vella Lola baixou do castromil renegando da idade, da filla urbanita e da altura do derradeiro chanzo do autobús. E cando tocou terra chegoulle a vez os zapatos. “Como apertan os condanados”. Estaba desexando chegar e poñe-los botíns ortopédicos e o mandil de cadros; por sorte non quedaba lonxe. Polo camiño, deitada nun miliar romano caído, o demo da bichi-bichi deulle a benvida cun bocexo felino e indiferente.
Xa na casa, cambiouse sen presa e saíu a dar unha volta pola horta, botoulle un ollo as galiñas escaravellando de acó para aló e detívose baixo unha parra despoxada de froito. Na terra, unha confusa colección de raposeiras pegadas escapan cara o norte. A vella Lola chascou a lingua, meteu as mans nos petos do mandil e puxo rumbo sur.
Ó Xácome, o veciño, demudóuselle o rostro baixo a boina cando abriu a porta. A mullerona que era a vella Lola fitaba nel dende o palmo de altura que lle levaba, dóricamente rotunda e maciza. «Grazas pola vendima», espetoulle sen saudalo sequera. “Así o quilo quédache a 2 euros”, continuou. O Xácome recompúxose deseguida. “Oia, señora Lola, coidado con acusarme de ladrón. Como non estaba, metinlle o diñeiro na caixa do correo cunha nota. Seguro que lle esqueceu miralo, que xa vamos tendo unha idade”. A muller estreitou os ollos e sorriu beatificamente. “Pois entonces nada, marcho que teño cousas que facer”.
A vella volveu por onde viñera sen darse moito apuro. O Xácome inda tiña que abrir o caixón dos cartos, atopar un sobre e apurarse polo atallo para chegar a casa da vella antes ca ela. “Cun pouco de sorte igual lle da un infarto”. Podía imaxinalo contando os cartos con aquelas mans limpas como as de Pilatos, nun home que se lavaba de pascuas a ramos. Pitas quedas e mans limpas. “Mira que insinuar que estou a perde-la chaveta”. Agora so lle quedaba atopa-lo desgraciado que lle movera o marco. A gata non che tiña tanta forza.
David Meirás Lata. 42 anos. A Coruña.