Pasaron xa uns trinta e catro anos daquel emocionante día. Eramos mozos e nos nosos ollos brillaba a felicidade por aquela excursión a Andalucía, no antigo 3º de BUP. A volta, deitado no corredor do bus, ficará sempre na miña lembraza.
Belsai, a fermosa Belsai, ía ao meu carón e dobrada no seu asento, durmida e cansa pola viaxe, os seus cabelos acariñaban a miña face. Entre pequenos soños, co vaivén do vello bus, imaxinábame apertándoa contra min, bicándoa… Non se podía ser máis feliz, aos dezasete anos, naquel día de xuño. Algún compañeiro ofrecérame sitio no seu asento para non ir tirado no medio do corredor, pero non existía mellor lugar ca ese en todos os buses do mundo. Mais como as viaxes que logo fixen na vida, aquela tamén acabou.
Lembro agora como nunha ocasión iamos pola ponte que nos levaba ao instituto, e eu non a deixaba pasar. Era unha maneira de xogar, de poder abrazala e nunha destas reviravoltas saíron voando as miñas lentes e caeron ao río, que afortunadamente levaba pouca auga. Era o Sar e a estatua de Rosalía albiscou a escena cun medio sorriso.
Saltei por eles mentres outros compañeiros rían coa situación. Logo da excursión e despois do verán, cando xa contaba volver estar con Belsai, decatámonos o meu amigo Pablo e mais eu de que ela ía estudar o ano de COU á capital e xa non a veriamos nas clases, nin pola vila. Fora un ano difícil aquel, quedamos orfos da súa presenza.
Os domingos, con outro amigo, Henrique, iamos ata o alto do convento á unha e media, para vela saír da misa. Despois da súa marcha a Compostela xa non volveu máis. Por uns anos, boteina moito en falta sufrindo moito a súa ausencia e despois, ao igual que Rosalía co seu cravo, tiven saudades no corazón.
Anos despois na capital de Galicia, vímonos un día por casualidade. Seguía igual de marabillosa ca no instituto, talvez máis.
O breve encontro non deu para moito, e de novo volverían pasar anos sen saber de Belsai. Chegaron as redes sociais ás nosas vidas pero non fun quen de atopala, só sabía dela que se mudara ao veciño Portugal, que casara e que tivera fillos.
Nunca a esquecerei, só sei que as viaxes ás veces son de ida e volta. Agora teño que deixar de escribir, estou esperarando unha chamada de Belsai.
Xan Cascallar. Profesor. 49 anos. Santiago de Compostela.