O acordeón


Ao traspasar a porta da cafetería inundoulle os sentidos un lamento feito música. Bágoas silenciosas que se lle espetaron na sensibilidade. «O acordeón chora, non cabe dúbida».

O acordeonista, alleo ao mundo, deslizaba os dedos polas teclas nunha caricia prolongada. Aquela música chamábaa coma un abismo inevitable.

-Parabéns. Estiven escoitándoo. Non coñezo esta melodía. É moi fermosa.

-Grazas, señora. Son cego, non a podo ver, pero a súa voz recórdame a unha muller que coñecín hai anos. O día que me deixou por outro ía borracho de celos. Tiven un accidente e perdín a vista. Estas notas son todo o que me queda dela. O acordeón nunca a esqueceu.

Fuxiu. Saíu de alí aloulada. Camiñou sen saber a onde, coma unha autómata. Perseguíaa a mirada daqueles ollos cegos. Aqueles ollos nos que quedaban as pegadas da súa traizón.

Moncha Prieto. Xubilada. 69 anos. Sober.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

O acordeón