Moi rico, si. Tiña todo na vida. Terratenente adicado aos viñedos nun val onde ser viticultor era propio de familias senlleiras que presumían de escudo no portalón da casa; homes que herdaran as adegas e o nome das anadas dende había máis de cen anos. Era sabedor, coma vinculeiro, de que toda esa riqueza lle caería nas mans, e vía con ollos privilexiados o patrimonio xa inscrito co seu nome por natureza.
Conservador e católico fanático, en datas sinaladas polo calendario eclesiástico, adicaba as noites a velar ao Santísimo na igrexa da vila. El e outros homes de ben ofrecían esa penitencia a cambio de mellorar a alma e ser dignos de gañar o ceo. Cría que o destino estaba escrito e non se lle pasaba pola cabeza facer cousa mala ningunha: «Deus me libre». Rexeitaba así calquera pensamento revirado.
Pero o destino, que ten os pés na terra, buscouno para incitalo a caer no pecado dun xeito doado e atractivo. Desta volta, a trampa era doce e a libido engaiolante. Picou o anzol.
A amante feiticeira, xenerosa e, ás agochadas, ofrecíalle xaropes máxicos, que a súa moral puritana non lle permitía saborear no leito conxugal. A dobre vida, de esposo e querido, consentida pola natureza de home e censurada pola fe, levouno a unha insania repentina e fatal, que o desnortaba. A dicotomía do prohibido e o cobizado empurrouno sen caridade a unha rúa cega.
Pasaron días dende a súa desaparición dos círculos que frecuentaba. Ninguén sabía do seu paradoiro. Pensaron que collería unhas curtas vacacións mentres maduraban as uvas. Mais todos descoñecían a que adicaba o tempo de lecer. Era raro.
Chegou setembro. Había moito traballo. A data da vendima estaba a caer. Se o tempo axudaba, empezarían. O tempo axudou e comezaron a colleita. Nin o primeiro día nin o segundo souberon del.
O terceiro día, atopárono á tardiña, entre as vides cheas a rebentar de uvas, coas veas cortadas e un regueiro de sangue da cor do Mencía. Só el sabía que a cabeza pensante do seu deus, lle escribira o destino con liñas tortas.
María Dolores Araújo Fernández. Jubilada. Vigo.