O castelo de Ponte Ledesma


A pequena Lupe corría monte abaixo tan rápido que Manolo de Mónica, que andaba coas vacas no prado do castro, non soubo se a que pasara correndo era a filla de Rosa ou un pequeno tornado con roupa e pelo. A pícara notaba o corazón bater tan forte no peito que houbo un intre no que se plantexou se podería chegar a facer un burato e saírlle disparado, pero enseguida desbotou ese pensamento pois era tan grande a ledicia que sentía que non deixaba cabida a nada máis na súa mente.

Cando enfilou a recta da agriña xa divisou ó avó na eira podando as maceiras. Eran incontables as veces que o avó Pepe lle tiña contado a historia do castelo de Ponte Ledesma que mandara destruír o arcebispo Berenguel de Landoria. Lupe nunca se cansaba de escoitala, especialmente cando o avó, arromedando ó arcebispo, dicía: «Non quero que deste castelo quede pedra sobre pedra». Lupe mais o avó tiñan ido moitas veces ó monte da Pena Anduriña na procura dos restos do castelo. Moitos veciños ríanse deles e incluso algún lle chamaba tolo ó vello Pepe e dicía que lle enchía a cabeza de trangalladas á nena, pero a eles dáballes igual, pois aínda que nunca topaban nada desfrutaban da compañía mutua.

Hoxe, sen embargo, fora só ela, pois o avó quería podar as árbores froiteiras porque «era a lúa axeitada». Aínda que non era habitual que fora sen o avó, desta volta a cousa era distinta. A noite anterior houbera un pequeno tremor de terra apenas perceptible pero que a nena interpretou coma un sinal. Efectivamente, as súas sospeitas víranse confirmadas. Cando chegou xunto ó avó, entre a emoción e o esforzo da carreira, non foi capaz de articular palabra e o único que puido facer foi ensinarlle a foto que tiña no teléfono na que se vía unha gran pedra na que destacaba o escudo de armas do castelo de Berardo Sánchez García de Ledesma mandado destruír por Berenguel de Landoria no século XIV. Foi tal a sorpresa do avó que so acertou a dicir cun fío de voz: «Neniña, temos que chamar a Patrimonio». Esbozou un enorme sorriso e díxolle, coa súa voz forte e firme de sempre: «E despois de chamar imos dereitiños ó bar e a ver quen se ri agora de nós».

Lupe Roca Rodríguez. Estudante. 11 anos. Ames.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

O castelo de Ponte Ledesma