Un can de aldea


Eu son Fiuncho. Un can de aldea. Coma quen di, un ninguén. Non mo tomedes a mal, que non é un plaxio. É un recordo a don Xosé Neira Vilas, a quen tiven a sorte de coñecer, pois vivo en Ponte Ledesma.

Nos tempos de Balbino a vida nas aldeas era moito máis dura, pero hoxe en día vivir na aldea non hai cartos que o paguen. Eu non me cambiaría por un can de cidade nin anque me deran un xamón. Des que me levanto ando todo o día de paseo pola eira ou pola horta mirando que fai a xente da casa, ladrándolle ás peghas ou vixiando as galiñas, e polo menos catro días á semana acompaño a Natalí (unha das humanas que vive comigo) de paseo polos camiños do monte ou da beira do río -coñézoos todos en dez quilómetros á redonda-. Quen lle dera @s da cidade, meus pobres.

Hai uns días veu Piluca, unha amiga de Natalí, coa súa cadela Pitita. Elas viven na cidade e ás veces veñen de visita. Eu téñolles moito aprecio, anque son un pouco raras. Desta última vez fomos dar unha volta polo monte cara Oural, que é moi fermoso, todo cheo de carballos, loureiros e castiñeiros.

O conto é que a min entroume gana de facer caca e arrimeime a uns fentos, como fago sempre. Unha vez que rematei, Natalí e mais eu seguimos camiñando, pero Piluca, toda ofendida, preguntou se non tiñamos pensado recoller as cacas. Como comprenderedes, a nós case nos dá algo, porque recoller as cacas entre o medio duns fentos a carón dun camiño de terra polo que só pasan os tractores e algún veciño non vos ten moito xeito. Natalí tentou explicarlle que nós sempre levamos a bolsa para apañar lixo que tiran os desaprensivos (de feito xa recolleramos dúas latas de cervexa e unha cajetilla de tabaco), pero para as cacas non, que tamén cagan os xabarís, os raposos e os coellos, e que iso é o monte e non as rúas da cidade. Ademais, eu nunca fago as miñas cousas no medio do camiño. O caso é que de súpeto a Pitita tamén lle entraron ganas... ¡E non tivo mellor idea que meterse no medio duns toxos! Por se iso non fose abondo, Piluca púxose a recoller as cacas, co cal unha acabou co cu todo rascado e outra coa man chea de espiñas.

De verdade vos digo que lles quero ben, pero non hai quen as entenda.

Natalí González Cacho. Enfermeira. 45 anos. A Coruña.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Un can de aldea