La participación en las elecciones a las 14 horas sube dos puntos hasta el 36,9 %
Sabela Seoane Lorenzo. 28 anos. Mestra
23 ago 2017 . Actualizado a las 05:00 h.Como todos os días aquel día tamén colleu os seus lapis de cores. Gustáballe sentarse ao carón do lume, mirar de preto as faíscas voando e sentir a forte calor na cara. Era como entrar de súpeto noutro mundo, pasar o tempo e deixar de ser… Tiña o seu lugar sentado naquela alfombra verde con raias negras cruzadas unha detrás da outra.
Abriu o caderno e as follas esvaráronlle polas mans como esvaran as follas das árbores no outono. Sentiu o tacto suave. Cheiraban a tempo, a casa, a lume.
E como por arte de maxia, as raias, as liñas, as formas comezaron a agromar. Todo tiña o seu senso, cada retallo tiña un significado. Un gran círculo presidía a fotografía, catro raias, dúas curvas e outras dúas liñas arriba.
Todos os días sentaba alí e coloreaba durante horas cada parte do debuxo coa delicadeza coa que se acaricia unha flor. Mais sempre, sempre, os beizos coloreábaos de vermello. Non importaba como fosen os demais trazos, ou que sequera houbese algún. Esa curva vermella levábao cara o bico suave e doce que lle daba todas as noites. Esa era ela para el. Nada máis nin nada menos.
Aquela mañá, cando a sentiu entrar, dende o seu paraíso verde, estirou forte o brazo e lle cedeu o lapis vermello. Non precisaba sons para saber que xa non ía ter que imaxinar máis bicos. A súa nai colleu o lapis, mirou os seus olliños e rozou a súa man. El sorriu e un arrepío percorreulles aos dous dende a cabeza ata a última deda dos pés.